నీ దారి పొడుగునా నేను నడచినప్పుడల్లా
నా పాదానికంటుకున్న నీ సవ్వడి ఒకటి
పొత్తిళ్ళలో ఉన్నప్పుడే నేను నిన్ను కలగన్న సంగతిని
లోయల్ని నింపేస్తూ శిలల్ని తాకేస్తూ
సువిశాల ప్రకృతి స్వరంతో స్వరకల్పన చేస్తుంది
తొట్ట తొలి స్వరంగా నిన్ను ఆలపించలేదేమో కానీ
నీ హృదయమైదానాన్ని రాగ రంజితం చేసే
నిత్య వాసంత స్వరంగా అనుకంపిస్తూ
ప్రతి నిత్యం నీలో ప్రతి ధ్వనిస్తూ ఉంటాను
కొన్ని తడచిన పదాల నిండా సాగిపోతున్నప్పుడల్లా
చెమ్మ ఆరని నీ చెక్కిళ్ళ దృశ్యాలన్నీ
వెండిలా మెరుస్తున్న తడిరాళ్ళలా
నా గుండె లోతులని భారం చెయ్యటం
నాకు మాత్రమే అనుభవమవ్వటం వింతేమీ కాదు
మరి నీ కన్ను తేమదేరినప్పుడల్లా
నా గుండె వివర్ణమవ్వతూ కంపించటం
ఇప్పుడేం కొత్త సంగతి కాదుగా
ఒక సంధ్యారాగాన్ని ఆలపిస్తున్న మైదానంలో
ఉదయం నుండీ తుషారమే పలుకరించటం
వాస్తవాన బహు చిత్రమేమో కానీ
నువ్వొక ప్రణవమై నాలో వినవస్తుంటే మాత్రం కాదు
రాత్రిని నింపుకున్న పగలొకటి ఆర్తిగా కురుస్తుంటే
నిన్ను నింపుకున్న గుమ్మ పాలతావినై
మెత్తని నెత్తావిని తనకి అరువిచ్చాను
ఇప్పుడది మృదువైన మెరుపులతో
ప్రకృతిని ముద్దారా హత్తుకుంటుంది
నువ్వొక పారిజాత జలపాతమై ప్రవహిస్తున్నప్పుడల్లా
నే జాజుల రాశినై నీలో తేలియాడటం
ప్రణయ తరంగాల అద్భుత చిత్రలేఖనయై
అనంతానంత పరిమళపు సప్తపదిగా ముడిపడటమే కదూ
మనసు మేఘావృతమైనప్పుడల్లా
నిన్ను ఆవృతం చేసుకోవటం అలవాటవ్వడమే
ఈ జీవితం నాకు పరిచయించిన అద్భుత మంత్రం
అవును...నువ్వే నా మంత్రమూ… మంత్రదండమూ…!
