Saturday, 16 April 2016

ప్రణవపు సప్తపది



నీ దారి పొడుగునా నేను నడచినప్పుడల్లా
నా పాదానికంటుకున్న నీ సవ్వడి ఒకటి
పొత్తిళ్ళలో ఉన్నప్పుడే నేను నిన్ను కలగన్న సంగతిని
లోయల్ని నింపేస్తూ శిలల్ని తాకేస్తూ
సువిశాల ప్రకృతి స్వరంతో స్వరకల్పన చేస్తుంది

తొట్ట తొలి స్వరంగా నిన్ను ఆలపించలేదేమో కానీ
నీ హృదయమైదానాన్ని రాగ రంజితం చేసే
నిత్య వాసంత స్వరంగా అనుకంపిస్తూ
ప్రతి నిత్యం నీలో ప్రతి ధ్వనిస్తూ ఉంటాను

కొన్ని తడచిన పదాల నిండా సాగిపోతున్నప్పుడల్లా
చెమ్మ ఆరని నీ చెక్కిళ్ళ దృశ్యాలన్నీ
వెండిలా మెరుస్తున్న తడిరాళ్ళలా
నా గుండె లోతులని భారం చెయ్యటం
నాకు మాత్రమే అనుభవమవ్వటం వింతేమీ కాదు
మరి నీ కన్ను తేమదేరినప్పుడల్లా
నా గుండె వివర్ణమవ్వతూ కంపించటం
ఇప్పుడేం కొత్త సంగతి కాదుగా

ఒక సంధ్యారాగాన్ని ఆలపిస్తున్న మైదానంలో
ఉదయం నుండీ తుషారమే పలుకరించటం
వాస్తవాన బహు చిత్రమేమో కానీ
నువ్వొక ప్రణవమై నాలో వినవస్తుంటే మాత్రం కాదు
రాత్రిని నింపుకున్న పగలొకటి ఆర్తిగా కురుస్తుంటే
నిన్ను నింపుకున్న గుమ్మ పాలతావినై
మెత్తని నెత్తావిని తనకి అరువిచ్చాను
ఇప్పుడది మృదువైన మెరుపులతో
ప్రకృతిని ముద్దారా హత్తుకుంటుంది

నువ్వొక పారిజాత జలపాతమై ప్రవహిస్తున్నప్పుడల్లా
నే జాజుల రాశినై నీలో తేలియాడటం
ప్రణయ తరంగాల అద్భుత చిత్రలేఖనయై
అనంతానంత పరిమళపు సప్తపదిగా ముడిపడటమే కదూ

మనసు మేఘావృతమైనప్పుడల్లా
నిన్ను ఆవృతం చేసుకోవటం అలవాటవ్వడమే
ఈ జీవితం నాకు పరిచయించిన అద్భుత మంత్రం
అవును...నువ్వే నా మంత్రమూ… మంత్రదండమూ…!

0 comments:

Post a Comment