ప్రజాస్వామ్య దేశంలో బుగ్గ కార్లకే కాదు… ‘బుగ్గ’ మనస్తత్వాలకీ మంగళం పాడి చూపించండి
నాకు తెలుసు నువ్వు అలసిపోయావని
ఇప్పుడు ఇదే మార్గం
రా మరి…
ఒక నిశ్శబ్దం ఆక్రమించుకున్న ఈ తోటలో
ఆత్మైక్యమై సేద తీర
ఏటి కడుపులో దాగున్న పాటలాఒక మౌనపు అలజడిని హత్తుకుంటూ
నిశ్శబ్దపు లోతుల్లో శ్వాస తీసుకుంటూ
చెప్పలేని భావాలకు ఆకారం ఇస్తూ
అతి దగ్గరగా నిలిచిన క్షణం ఇదని
మాటలకంటే ముందే మనసును గుర్తిస్తూ
దాచుకోలేనంత దగ్గరితనముందిక్కడ
ఏకాంతపు వ్యాకరణాన్ని
కంటి మెరుపులుగా రాయగలిగే
హృదయ లేఖినీ ఉంది
వెలుతురుని తాగిన చెట్టు కొమ్మపై
ఆకు దొన్నెలా మారి దాచుకున్న
ఒక గోరు వెచ్చని చినుకులో
లేచివురాకు మెత్తని వెన్నెల కాంతి
ప్రతిఫలిస్తున్న తేజస్సు మీదుగా
గాలి రాసుకొస్తుందే ఒక చిరు పరవశం
తన దారినే మరిచిపోయినట్టుగా
నిన్ను తాకుతూ కరిగిపోతుంది
ఆకాశపు అందాన్ని
నీలంగా తాగేస్తున్న సంద్రపు అంశలా
ఒక పువ్వు నుండి నీలోకి
నిశ్శబ్దంగా ప్రవహించే అనుభూతి ఉందే
హృదయాన్ని తాకడం దానికి తెలుసు
దివారాత్రాల ప్రతి స్వరమూ
నీ ఊపిరి స్పర్శకై విరహపడుతున్న
ప్రణయస్వామ్యంలో
రెక్కలు విప్పుకుంటూ ఎగిరిపోతుందీ అలసట
కంటి రెప్పలకి తేనె చెమరింతలని పరిచయిస్తూ
మరణం ఎప్పుడో
రాయబడి ఉన్న పాత శాసనం.
పుట్టిన క్షణం నుంచే నా గడప ప్రక్కన నిలబడి,
నా శ్వాసల తాళపత్రాలని లెక్కపెడుతూ నడిచే
ఒక నిశ్శబ్ద సహచరి అయి ఉంటుందేమో.
లోపల ఎక్కడో
మరణం ముందుగానే అంగీకరించిన
ఒక నెమ్మదైన వెలుగేదో దాగి ఉన్నట్లుంది
ఏ విపత్తులూ
మనసుని
నిజంగా
బంధించలేకుండా ఉన్నాయి
రానీ
మృత్యువుని
నేనెరుగని
మృత్యువా తను
తొలి శ్వాస నుండీ నాతోనడుస్తున్న ఏకైక నేస్తం తాను
తనకు
తెలిసిందల్లా దేహాన్ని మౌనంలోకి నెట్టడమే
అవును...దాన్ని
మాత్రమేగొని పోగలదు తను
అయితే మనసుని?
కాలాన్ని?
నన్ను నేను తెలుసుకుంటున్నంత సేపూ
తను ఏలా తాకగలడు?
ఆ లోకానికి చేరే
దారి తనకు తెలియదు
చేరినా అక్కడ తను నా భృత్యుడు మాత్రమే
నిజం…
అసలైన నడక
తెలిసాకే అర్థమవుతుంది
ఆనందమంటే పది
క్షణాలు పెదవులపై మెరిసే నవ్వు కాదు
అది మన లోపల
వెలిగే నిగర్వ స్వభావం.
విజయం అనేది
శ్రమకి దూరంగా దొరికే కిరీటం కాదు
చెమటను సారం
చేసుకున్న ప్రయాణం.
మృత్యువంటే
దేహం నిర్జీవమైన చావు కాదు
ప్రకృతికి
తిరిగి అర్పణ అయ్యే స్వేఛ్చా ఏలిక
ఈ తత్త్వం
గ్రహించిన జీవితం
జరామరణాల గడియారాన్ని
దాటేసి
గుండె నిండా
నవ్వుని నింపుకుంటుంది
అప్పుడు
కాలమే
నన్ను తన అక్షరాలతో రాయడం మొదలుపెడుతుంది.