హనీ...
నీ ముక్కుని ఏమని పోల్చను విశాఖ సాగర తీరంలో దొరికిన అందమైన గవ్వలా ఉందని చెప్పనా? సంపెంగ పూల తోటలో విరిసిన ఓ అపురూపమైన సంపెంగ పూవులా ఉందని చెప్పనా? ఏమని చెప్పను? చెప్పు ప్రియతమా...
హిమాలయ పర్వత శ్రేణులలో నునుపైన ఓ సుందరమైన హిమ పర్వతపు కొనలా ఉంది కదా నీ నాసిక. ముక్కు చూడు ముక్కందం చూడు అని చెప్పిన మహానుభావుడు ఎవరో కానీ నిన్ను చూసిన తరువాతే ఆ మాట అని ఉంటాడు. ఎందుకంటే ఇంత అందమైన నాసిక ఈ భూమండలంలో ఎవరికీ లేదు కదా. ఇంత అందమైన సోయగాలున్న నిన్ను పొందే అదృష్టం మాత్రం నాదే కదా ప్రియా..!
నిండు పున్నమి జాబిల్లిని రెండు ముక్కలుగా చేసి నీ చెక్కిళ్ళగా తీర్చి దిద్దినట్లు ఉన్నాడు ఆ బ్రహ్మ. అందుకే వెన్నెల కాంతులతో పాటు హేమంతపు చల్లదనాన్ని కూడా ప్రసాదిస్తున్నాయి నునుపైన నీ చెక్కిళ్ళు.
గులాబీలని చూర్ణం చేసి ఆ వచ్చిన లేపనాన్ని నీ చెక్కిళ్ళపై మర్ధన చేసాడేమో ఆ సృష్టి కర్త. ఎంత సొగసు... ఎన్ని అందాలు దాచుకున్నాయో కదా నునుపైన నీ చెక్కిళ్ళు. పసిడి కాంతులీనుతూ చామంతుల సోయగాలతో అలరిస్తున్నాయి. ఎర్రగా కందినట్లున్న నీ చెంపలు గులాబీల కాంతులని తమలో దాచుకున్నాయి.
వెన్నెల కిరణాన్ని అమృత కలశం లో ముంచి వెండి ముద్దని హేమంతపు మంచు బిందువుల చల్లదనంతో రంగరించి గులాబీ రేకుల మృదుత్వాన్ని వాటి వర్ణంతోనే కలగలిపి అర్ధచంద్రాకారపు ముక్కలుగా కోసి వాటిని నీ నాసిక కింది భాగంలో అద్భుతమైన వంపుతో అతికించినట్లు ఉన్నాయి ప్రియా నీ అధరాలు.
నీ పెదవులని చూసి అవి సుమాలేమో అని భ్రమించి వెంచేస్తున్న అల్లరి తుమ్మెదలు అవి పువ్వులు కాదు నీ అధరాలు అని గ్రహించి తెల్లబోయి తాము వచ్చిన దారినే మరలిపోతున్నాయి.
నీ పెదవులపై పలికే భావంలోనే నా ప్రాణం నిక్షిప్తమై ఉంది. మృదు మధురమైన నీ అధర సుధలని గ్రోలాలని నీ పెదవుల సోయగాలని మీటాలని నా అధరాలు ఆశగా చూస్తున్నాయి.
మధువులూరే నీ పెదవులపై నా పెదవులతో నీ అధరామృతాన్ని గ్రోలుతూ అమరత్వాన్ని పొందుదామని నా ఆశ.
ఓ వెన్నెల కన్యా! ఘనరూపాన్ని పొందిన అమృతం నీ పెదవులుగా మారి ఉంటుంది. అందుకే నీ అధరాల్లో అనంతమై మధువులూరుతూ ఉన్నాయి.
నీ
...రేష్
