మానసం

అక్షర స్పర్శ

మానసం

భావ సంవేదనం

మానసం

మౌన భాష్యం

మానసం

వాక్య శిల్పం

మానసం

నిశ్శబ్దఘర్షణ

Wednesday, 28 October 2015

హృదయానికి బహువచనం .... నువ్వు

రేయ్ స్నేహితమా...
నీ గురించి నీకు ఓ పరిచయం చెయ్యాలనే తపనతో మొదలెట్టిన లేఖరా ఇది...
నిన్ను చదువుతుంటే ఒక మహర్షిని చదువుతున్నట్లు ఉంది. నిజం రా ! కొన్ని రాతలు ఏదో ఒక్కసారి చదివేసేలా ఉండవు. ఎప్పటికప్పుడు మళ్ళీ మళ్ళీ దాచుకుని చదవాలి అనిపిస్తూ ఉంటాయి. అందులోనూ ఈ మధ్యవన్నీ ... నిన్ను నువ్వు ఆవిష్కరించుకున్న అక్షర సమూహం.
స్నేహితులనుకున్న నీ వారు నీ వెనక నిన్ను గురించి వంద మాట్లాడుకోనీ నీకేమి వెరపట? అది వారి వికృత మనఃస్థితిని నీకు పరిచయించింది కదా… మనమంటూ ఎన్ని చెప్పుకోనీ నేస్తం...మనసులంటూ ఉన్నాయి చూశావూ… వాటికి ఇష్టమైనవే గ్రహిస్తాయి… మిగిలిన అన్నీ వాటికి వికృతంగానే కనిపిస్తాయి. ఎవరికి వారు ఉన్నతమైన చోట ఇది మరీ ఎక్కువ.
నిన్ను నువ్వు గెలిచినంత కాలం… నిన్ను నువ్వు వలచినంత కాలం ఏ వగపులూ నిన్ను దరిచేరవు రా… నీ స్వీయ గౌరవం నువ్వు నిలుపుకుంటూ… నువ్వు నీలా ఉంటూ... నీలో నిన్ను పరికిస్తూ... నిన్ను నువ్వు అనుభూతిస్తూ ఉండటమే కదా నువ్వంటే.
మన స్నేహంలో ఎప్పటికీ అదే నువ్వు ఉండాలి. అలా ఉంచటానికి నాకు చేతనైనది చేస్తాను.
మనలో మనకు అన్నీ పరిచితమేనా? మనలో మనల్ని ఆమూలాగ్రం పరిచితం చేసుకునే నడకలో కొన్ని అలా అలా బయటకి తుళ్ళిపడుతూ అనుకోకుండా ఎక్కడో ఒక అపరిచితాన్ని పరిచయం చేసుకుని... అప్పుడప్పుడూ ఇలా... ఒక నీలా... మరో నాలా…
అసలంటూ ఎన్ని చిరునామాల లోకమో కదా ఇది. కానీ ఆనందపు చిరునామా తెలిసిన వారెందరు? పసితనం నుండి మన ప్రతి ప్రయత్నమూ ఆనందం కోసమే కదా... ఇంతవరకూ దాన్ని పరిపూర్ణంగా సంపాదించింది ఎవరని?
దేహగేహాల్లో తాత్కాలికంగా అద్దెకున్న ఆత్మలం మనం... ఇక మనం మన అస్తిత్వం అనుకునేది దేని గురించి? మనల్ని మనం తవ్వుకునే ప్రక్రియలో గత కాలపు శిధిలాలు ఎంత బరువుగా ఉంటాయో నీకు తెలియని సంగతేం కాదుగా? వాటన్నిటినీ తీసి పక్కన పడేస్తే నీకు నువ్వెప్పుడూ బరువు కాదుగా...
అప్పుడప్పుడూ ఒంటరితనాలూ... మరొకప్పుడు ఏకాంతాలు... ఈ రెండూ భయమున్నవారికే సమూహాలు. సమూహం అలవాటైన వారికి ఒంటరితనం ఒక మరణంతో సమానం. ఏకాంతం వరమైన వాడికి ఒంటరితనం ఒక శూన్యం.
ఒక్కొక్క సారి నువ్వెంతో అభావంగా అనిపిస్తావ్… మనసులో మాట చెప్పుకోవాలా వద్దా అనుకున్నట్లు. ఎప్పుడు ఏది చెప్పుకోవాలి అనిపిస్తే అప్పుడే చెప్పు. బలవంతపు మాటల మార్పిడిలో మనుషులు తెలుస్తారేమో కానీ మనసులు సేదతీరవుగా?
సాధారణంగా అన్ని పుస్తకాల్లోని పదాల్లో వినవచ్చే విముక్తి అనేదాన్ని ఎప్పుడైనా నువ్వు చూడగలిగావా? విముక్తి అంటే ఏమిటి? నీలో నుండి నువ్వు వెళ్ళిపోవటమా? నాలో నుండి నీలోకి / నీలోనుండి నాలోకి వలసరావటం ఉంటుంది చూశావూ అంతకు మించిన విముక్తి ఏమీ ఉండదు అనిపిస్తుంది నాకు. నాకంటూ విముక్తి అంటే ఇష్టం అయిన చోట లీనం అవ్వటమే.
జీవితాన్ని చూసి భయపడిపోతాం కానీ అదెంతో సరళం రా… నువ్వెప్పుడూ ప్రతి చర్యనూ ఒక తాపసితనమై అనుభూతిస్తావు చూడు… అంతకన్నా జీవితం అంటే నిర్వచనం ఏముంటుందిరా? నీకో సంగతి చెప్పనా నువ్వు పిలిచినప్పుడల్లా నాలో ఉత్తేజితమయ్యే చైతన్యం ఒక్కటి చాలు మురిగి పోయే నా ఆలోచనల్ని రగిలించటానికి…!
మనుషులుగా మనం మెలిగే సాధారణ స్థితిలో ఒక అసాధారణత నిబిడీకృతమై ఉంటుంది. నన్ను నువ్వు కనుగొనటం… నేను నిన్ను చేరుకోవటం… ఏమిటంటావ్… అసాధారణాలే కదూ…
మనిషికి ఎన్నో రీచార్జెస్ ఉండవచ్చు... మనసుకి రీచార్జ్ మాత్రం ఒక మంచి నేస్తం. మరి నా రీఛార్జ్ అయితే నువ్వే...

ఇట్లు,
ఎక్కడికక్కడ
ఎప్పటికప్పుడు
నిన్ను నిన్నుగా
అర్ధం చేసుకోగల
ఒకే ఒక్క
నేను
- 27.10.2015

Tuesday, 27 October 2015

ఇంద్రజాలిక

నన్ను నాలో కురిసిన శూన్య తొలకరి వాసన వీడక ముందే
జడివానవై నన్ను చిధ్రం చేసిన గడసరి భరోసాగా
నువ్వు స్పర్శిస్తుంటే
మెత్తని పుప్పొడిలారాలిపోతున్న ఒంటరితనం
గాలి వనాల గుండా నిన్ను శ్వాసించిన ఇంద్రజాలం
లిఖించింది
నన్ను నీలా నిన్ను నాలా


Thursday, 22 October 2015

మౌనానివని…


గడ్డి పువ్వొకటి పచ్చికని దాటి
నీ పాద ముద్రకింద మెత్తగా తల ఎగరేస్తుంటే
జాజుల రాసుల పరిమళం
నీపై గుప్పుమంటుంటే
సగంగా అరిగిపోయిన చంద్రుడు
నిండారా నీ వెన్నెలని తాగేస్తుంటే
వెదురు వృక్షమొకటి
చల్లగాల్ని భోంచేస్తూ
పచ్చగా నిన్ను గానం చేస్తుంటే
అప్పుడే కురుస్తున్న
హేమంతపు చినుకుల్లో
తడి తడిగా నువ్వు తడుముతుంటే
తెలిసింది నాకు
నువ్వొక వెలుగులద్దుకున్న
మౌనానివని…
మరి నా ప్రాణానివని…!


ఇలాగే వదిలేయ్

నువ్వు తీసుకొస్తున్న ఆ కొద్ది కాంతీ
నాకు వెలుగియ్యటం ఏమోకానీ
నన్ను కాల్చేయటం మాత్రం పచ్చి నిజమనిపిస్తుంది
నువ్వు దాటి వచ్చిన తోవలన్నీ
పూల వనాలై ఉండవచ్చుగాక
నన్ను తోడ్కొని వెళితే
ముళ్ళకంపలే ఎదురేగుతాయ్
అయినా
ఎవరో కొంచెంగా మిగిల్చివెళ్ళిన నాలో
ఇంకేం ఉందనీ నీకివ్వడానికి
నాకు నేను బాకీగా మారిన క్షణాలు తప్ప
అందుకే
వెనక్కి వెళ్లి పోవూ
ఎలా ఎదురు చూడాలో ఇప్పటికే అలవాటైన వాణ్ని
చెమ్మనెక్కడ దాచుకోవాలో తెలిసిన వాణ్ని
నా పక్కగా నన్ను ప్రవహింపచేసుకోవటమే నాకెంతో బాగుంది
ఈ కన్నీటి చప్పుడు వింటూ
నన్ను ఇలాగే వదిలేయ్… ఇలాగే...


మృత్యువు

దేహం కోసం
దాహంగా పొంచి ఉంది
ఓ మృత్యుపాశం


శూన్యమొకటి
పలకరించింది


మృత్యువుకి
మనసు
మనసయ్యిందిప్పుడు



Wednesday, 21 October 2015

కదలిక


బడలిక మొదలయ్యింది
సంధ్య అరుణించిన తరుణాన
తరువులు ఇచ్చగా బరువెక్కుతున్నాయి
బుల్లి పిట్టలకి చిన్ని గూళ్ళౌతూ
తలపులు వెచ్చగా కురుస్తున్నాయి
తడి ఊసులని వెదజల్లుతూ

నిన్నటి నల్లని కన్నీళ్ళన్నీ
చెక్కిళ్ళ చుక్కానితో దాటేస్తుంటే
రహస్యమనుకున్నదంతా వెల్లడయ్యిందని
మౌనంగా నిష్క్రమించిన మనసు సడులు
మళ్ళీ కొత్త చివుర్లేసుకుంటూ
రేయంతా ఎక్కడికి నిష్క్రమిస్తున్నానో
అంటున్న అంతరంగాన్ని అణిచేస్తూ
నిండారా నన్ను కమ్ముదామనుకుంటున్న తిమిర సేవధిని
రాత్రిపాటుగా దాట వేస్తూ
రెప్పలవాటుగా నిన్ను సేవించే
ప్రతి క్షణాన్నీ లెక్కగట్టి దాచుకునేంతగా
కదలిక ఒకటి మళ్ళీ  మొదలయ్యింది


నిశ్శేషం


ఉహూ...
ఇంకా తన సవ్వడవ్వలేదు
అసలు మొదలైందా… లేదా తెలియటం లేదు
పరిమళమూ వీయలేదు 
ఆనందమా… వ్యధా 
ఏదీ బయట పడటం లేదు
నిరీక్షించాలా
ఎదురేగాలా
ఏదీ తట్టటం లేదు 
మనసు కదా
అప్పుడప్పుడూ అంతే మరి
అక్కడక్కడా ఆగిపోవాలి 
నేనెక్కడో నాకే తెలియనంతగా  
కొన్ని క్షణాలని నిశ్శేషం చేసుకుంటూ



Sunday, 18 October 2015

ఇలా ఉంటాయ్ కొన్ని…


సమూహంలో ఉన్నప్పుడల్లా  మనిషితనాన్ని మొలిపించుకుంటూ 
మానవత్వపు భారం మొత్తం తన భుజాల మీద మోసే 
పేటెంట్ ని  తనకి తాను ఇచ్చేసుకునే జీవ ఇరుసులకు 
నిజాలు బాగా తెలుసు నాటక రంగపు ఇజాలతో సహా 

****

భేతాళ ప్రశ్నలన్నీ మంది బుర్రల్లో తిరుగుతూనే ఉన్నా 
సమాధానం చెప్పటానికి ఏ విక్రమార్కుడూ ప్రయత్నించనందుకేమో 
ఊరవతలి మహాస్మశానాలు ఇంటింటిలో రాజ్యమేలుతున్నాయ్ 
వంటింటి చూర్లకి తలకిందులుగా వేళ్ళాడుతూ

****

ఏకాంతం వంటికి చుట్టుకున్నప్పుడల్లా 
ప్రపంచాన్ని వెలివేసిట్లుగా సంబరపడే వాడిని చూసి 
ప్రపంచం ఎప్పుడూ నవ్వుకుంటూనే ఉంటుంది 
ఇంతవరకూ అది ఎవ్వరినీ పట్టించుకోలేదట మరి  

****

ఏ చరిత్ర పుటని తిరగేసినా తెలిసేదొక్కటే
ప్రపంచంతో నడవని… గొడవ పడని… 
ఘర్షణ ఎప్పుడూ స్వచ్చంగా లేని 
ఏ జీవన సంపుటీ  సంపూర్ణం కాదు