Tuesday, 4 November 2014

వెన్నెల శ్లోకం

చందన సమీరాలు కురిసే నీ ఊపిరిని 
నా శ్వాసలో ఒంపేస్తూ 
నీకన్నీ నేనేరా అంటూ నాలో కరిగిపోతూ 
నువ్వు నిరాకారివే అయిపోతున్న ఆ క్షణాన 
వర్షించవూ నీ వలపుల వేదాన్ని 
జాబిలి పాడిన వెన్నెల శ్లోకంలా

మలినమంటని మధూలికవై 
తుషారంలో స్నానించిన మౌనకీర్తనలా నువ్వూ... 
సుప్రభాత గీతాలకి ప్రత్యూష వర్ణాల స్పర్శలా
నీ ఉనికికి నా ఊపిరద్దుతూ నేనూ 
జత కలువలమై అల్లుకు పోతున్న ఆ క్షణాన 
ఒకరికొకరం చెమ్మగిల్లిన అద్దాలం కదూ...

నీ చెక్కిళ్ళపై నే చేవ్రాలు చేస్తుంటే
చందనాలు కురుస్తున్న చప్పుడు వింటూ 
స్వప్న వీధుల్లో నీతో సంచరిస్తుంటే
ఆవిరైపోతున్న నిద్రల లెక్కలు దాటాక 
నీ సింధూరమే రవికిరణమవ్వగా 
మదిలోని కల్మషమంతా ఆవిరవ్వదూ

కలల లోకాన్ని రెప్పల తెరలపై స్పర్శించేసాక 
కనుపాపలకి అనుభవమవుతున్న వాస్తవ స్పర్శలో 
అణువంత అలజడి చాలదూ 
నీ ఎద జడి నా కళ్ళల్లో ప్రవహించటానికి
ఒక్క తడిపిలుపు చాలదూ 
నా జీవితం నీ గుండెకు కవచమవ్వటానికి

0 comments:

Post a Comment