Wednesday, 5 October 2016

తను



ధ్వనిస్తుంది తను
సీతాకోకచిలుకల రెక్కల స్వరపాతపు ఝరిలో
మాతృ గర్భం నుండి మొదలైన ఇంద్రియాల కదలికలో
శ్వాసల పుప్పొడి చల్లుతున్న ఊపిరుల జీవంలో
ఆకు దాపెట్టుకున్న వాన చినుకు తడిదనంలో
మనసిల్లిన క్షణాల భావాక్షతల సొగసులలో

గడ్డ కట్టింది తను
సాయంత్రపు వ్యాహ్యాళి కనుగొన్న నిశ్శబ్దపు ప్రపాతంలో
హేమంతం చెక్కుకున్న తెలి మంచు శిలల్లో
జాబిల్లి జాలు వార్చిన వెన్నెల లతల లాలిత్యంలో
మైదానం రాసుకున్న ఆకుపచ్చని గరికపాతాల్లో
ఊపిరొచ్చింది మొదలు నా మనసు గేహంలో

నింపుకుంటుంది తను
ఉరుముల అల్లరిని జోకొట్టి వస్తున్న వానలిపిని
కాలం పొడుగూతా మౌనంగా ఘనీభవించిన నా ఎద సవ్వడిని
ఆనందానికై నేను రాసుకున్న అలుపెరుగని యుద్ధాన్ని
తన ఊపిరి పొలిమేరల్లోనే తచ్చాడుతున్న నా ఆత్మని
విశ్వ చైతన్యాన్ని పహారా కాస్తున్న ఆకాశపు అనంతాన్ని

శిక్షిస్తుంది తాను
భావ సౌధాన్ని అతాలాకుతలం చేసే అభావాన్ని
మనసు గదుల నిండా పేరుకుపోయిన చిమ్మ చీకటిని
గుండెకి చెమ్మ పట్టించే ఒంటరితనాన్ని
నా కంటి కొసన కదలాడే కృష్ణబిందువును
నా అణువణువునా అంతర్లీనమైన రహస్య శోకాన్ని


0 comments:

Post a Comment