వెన్నెల కుసుమం - 19 (ఇది ఎన్నడూ ముగియని ప్రణయ లేఖ)

ఏయ్ హనీ...

నీవు నా వడిలో తల పెట్టుకుని పరుండినప్పుడు నీ అద్భుత సోయగాల సౌందర్యాన్ని నా కన్నులారా వీక్షించాను... నా నయనాలెంత పుణ్యం చేసుకుని ఉంటాయో కదా...

నీ సౌందర్యాన్ని చూసిన మొదటి క్షణం నుండి ఇప్పటి వరకూ నా కన్నులు రెప్ప వాల్చలేదు... లేకుంటే నీ సౌందర్యాన్ని చూసిన అనుభూతి వాటికి దూరమవుతుందట. నేను అనిమిషుడిని కాకున్నా ప్రస్తుతం అదే స్థితిలోకి వెళ్ళిపోయాను.

ఇప్పుడు మాత్రం నా కళ్ళు రెప్పవాల్చటానికి విశ్వప్రయత్నం చేస్తున్నాయి. ఎందుకంటావా...! నీ సౌందర్యాన్ని చూసిన  ఆ క్షణం కన్నా అద్భుతమైన మరో క్షణం లో నీ అందం ద్విగుణీ కృతమై కనపడితే చూసి తరించాలని వాటి కోరికట. ఈ లోగా  చిన్న అలసట తీర్చుకుని మళ్ళీ కొత్త ఉత్సాహంతో నిన్ను చూడాలనే తపన వాటికి. 

అందుకే వాటి బాధ తీర్చటానికి వాటి అనుభూతిని నా మనసుకు రవాణా చేసినాను. ఆ క్షణం నుండి నా మెదడు ఆ భావాన్ని బయటకి వ్యక్తం చెయ్యమని ఒకటే గొడవ చేస్తుంది. లేకుంటే ఇంతటి అందం ఇలనుందని నమ్మలేక తనకు పిచ్చి ఎక్కుతుందని భయ పడుతుంది.  

నీ సౌందర్యంతో నాకెన్ని అందమైన  చిక్కులు తెచ్చిపెట్టావు హనీ... ఏదో నా పిచ్చిగానీ ఇవన్నీ చిక్కులా  ఏమిటి? మధురమైన బాధలు కదా... నా ఆనందాన్ని రెట్టింపు చేస్తూ...!

నీ హృదయాన్ని వెన్నెల లోని చల్లదనంలో ముంచి స్పందనలనే భావావేశాలని అనుభూతుల ఉరవడిలో, జాలి – దయల వెల్లువతో రంగరించి నీలో ప్రవేశపెట్టినట్లు ఉన్నాడు ఆ బ్రహ్మ.

కనుకనే నీ హృదయ స్పందనలలో నా హృదయాన్ని కట్టివేయగలిగావు. నా మనసు పడే వేదన చూడలేక దయతో జాలిగా మాత్రం నన్ను ప్రేమించవద్దు. నన్ను నన్నుగా నా ప్రేమని అర్ధం చేసుకుని నన్ను ఇష్టపడితే అంతకన్నా నాకేం కావాలి?

నా కంటి పాపల్లో నీ రూపు

నా మనసు పొరల్లో నీ హృదయం

నింపాయి ప్రేమను నా మదిలో

వేశాయి బంధం నా ఎదలో

వెన్నెల లోని చల్లదనంతో చందమామలోని నిర్మలత్వంతో నాలో రస స్పందనల్ని కలగ చెయ్యగలిగే అభినవ ప్రేమ కవితవు నువ్వు...

నీ 

...రేష్ 

Read More

వెన్నెల కుసుమం - 18 (ఇది ఎన్నడూ ముగియని ఓ ప్రణయ లేఖ...)

హనీ...

మానస సరోవరపు సంగీతంలో హిమాలయ పర్వత సానువుల మీద రజత కాంతులీనుతూ మంచు వర్షిస్తున్న సమయాన నీ అధరామృతాన్ని నా అధరాలతో త్రాగాలని ఉంది. నీ శరీరం లోని అణువణువునీ నా అధరాలతో శోధించి కొత్త ప్రాంతాలు కొత్త విశేషాలు నీలో ఏమున్నాయో తెలుసుకోవాలని ఉంది.

అల్లంత దూరాన గోదావరిలో పడవ నడిపేవాడి పాట వింటూ కోనసీమ అందాల మధ్య నీ తనువునే వీణగా నా చేతి వేళ్ళతో శృతి చెయ్యాలని ఉంది.

చిట్టడవిలో ఓ చిన్న మంచెపై వెన్నల కిరణాల దుప్పటి కప్పుకుని నీలోని అణువు అణువునీ నీ శోధిస్తుంటే నువ్వు నా శరీర భాషని చదివి నా చెవిలో మంద్రంగా వల్లెవేయాలి ప్రియతమా...

ఆరుబయట తన వెన్నెల కిరణాల సాక్షిగా మన ప్రణయకేళీ విలాసాలు సాగుతుంటే ఆ చందమామ మోము చిన్న బోయి తన గోడు తారలతో చెప్పుకునేందుకు తరలి పోడంటావా?

నాలోని  జీవాన్ని నీ దగ్గరే వదిలి వేస్తున్నా... నీకు ఎప్పుడు అవసరమైతే అప్పుడు నీ ఇచ్ఛ వచ్చినట్లుగా దాని వాడుకో నా హృదయమా...!

సాగరం మధ్య ఒంటరి దీవిలో మన ఇరువురం మాత్రమే ఉండి ఇంకో ఇంకెవ్వరూ లేకుంటే... ఓహ్... తలచుకుంటూనే ఎంత మధురంగా ఎంత సంతోషంగా ఉంది. కలల్లో తేలిపోతున్నాను కల్లలు కాకుండా చూడవూ...

కాళిదాసు అభిజ్ఞాన శాకుంతలం లోని శకుంతలలా నీవు వనసీమలలో విహరిస్తుంటే ఆ వన కన్యని మోహించిన దుష్యంత మహారాజులా నీ సాన్నిహిత్యాన్ని పొందగలిగే అదృష్టం ప్రస్తుత కాలం లో అలాంటి ఒంటరి దీవిలోనే కదా వచ్చేది? కాకుంటే ఆ దుష్యంతునిలా నేను మాత్రం నిన్నెన్నడూ మరువను. పూలతలే నీ వంటి ఆభరణములుగా ధరించి సువాసనా భరితమైన కుసుమాలని చూర్ణం చేసి నీ తనువుపై రంగరించి నీవు నా చెంతన తిరుగుతుంటే ఓహ్! మనసు పులకరిస్తుంది.

ప్రియతమా ... ఇంత ఆనందం నాకు కలిగిస్తున్న నీకు నేనివ్వగలిగే బహుమతి ఏమున్నది నా ఈ చిన్ని హృదయం తప్ప... నా ఈ వెన్నల కుసుమం నీది కాదని సందేహం ఏదైనా ఉంటే అది తీరటానికి మరో సారి చెపుతున్నా నువ్వంటే నాకిష్టమని నువ్వే నా ప్రాణమని నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నానూ అని. అర్ధం అయ్యింది కదా నా మనసులోని మాటేమిటో...

కాల గర్భాన కలిసి పోతున్న ప్రేమ కధలన్నీ మన ప్రేమకు ఆదర్శమవ్వాలి... కాబోయే ప్రేమికులకి కొత్త సిలబస్ లా మన ప్రేమకధ నిలవాలి. దానికి నీ వంతు సాయం చెయ్యవా ప్రియా... నీకై అనుక్షణం తపిస్తున్న నా మనసులోని బాధని నా ఈ చిన్ని గుండె తట్టుకోలేక పోతుంది. అనుదినం కొన్ని వేల లీటర్ల రక్తాన్ని శుద్ధి చేసే తనకి ఈ అదనపు భారం ఏమిటా అని విలపిస్తుంది.

నా హృదయం సంతోషంతో పులకరించాలంటే నీ ప్రేమ బంధాన్ని ప్రతి క్షణం నీ మనసులోని ఊహలని ఆశలని నా మనసుతో పంచుకో...!

అంతులేని బాధల మంటల్లో కాలిపోతున్న

నా మనస్సుకు నవనీతంలా పనిచేసేది

నీపై నా మనస్సులో ఉన్న ప్రేమ మాత్రమే.

ప్రపంచంలో ఏ దొంగా దొంగిలించ లేనిది మనస్సు

కానీ

మనస్సుని దొంగిలించ గలిగేది ప్రేమ అనే కొంటెదొంగ మాత్రమే.

కరిగిపోతున్న కాలంలో రూపుమారకపాషాణమై నిలిచేది ప్రేమయేగా

నీ

.. రేష్

Read More

ఉత్తరానికో ఉత్తరం

ఓ తోకలేని పిట్టా...

ఏ దిక్కుకి ఎగిరి పోయావమ్మా...

నువ్వొస్తున్నావంటే అమ్మ కళ్ళల్లో కొడుకే వచ్చినంత వెలుగు వచ్చేదంట... పైకెళ్ళి పోయిన తాతయ్య చెప్పాడు. అమ్మ రాసిన ఉత్తరాన్ని ఎన్ని సార్లు చదివినా అదే జీవం నిండిన పలకరింపు ఎదురుగా నిలబడి మాట్లాడినంత సరికొత్తగా వినపడుతూ ఉండేది. సెల్ ఫోన్ లో అవే అమ్మ మాటలు వింటుంటే ఆ కాసేపే ఆనందం. ఫోన్ పెట్టేసాక మళ్ళీ మళ్ళీ ఆ పలకరింపులోని మాధుర్యం మళ్ళీ కావాలంటే మళ్ళీ ఫోన్ చెయ్యాల్సిందే... అదే అమ్మ పలకరింపుని అక్షరాల్లో గుదిగుచ్చి నాకు మళ్ళీ మళ్ళీ అందించావ్.

అమ్మ ప్రేమని అక్షరాల్లో చూపుతూ నాన్న భాధ్యతని మనియార్డర్ రూపంలో తీసుకోచ్చేదానివి. చెల్లి నచ్చిందన్న పెళ్లి వారు రాసినప్పుడు... అన్నయ్యకు ఉద్యోగం వచ్చిందన్న కబురు తెచ్చినప్పుడు ఎనలేని సంతోషాన్ని ఇచ్చావ్... తాతయ్య మరిలేడన్న వార్తని తీసుకు వచ్చి మమ్మల్ల్ని కన్నీళ్ళలో ముంచేసి జీవిత గమనం అంటే ఇంతేనని పరిచయం చేసావ్. ఇప్పుడూ ఇలాంటి విషయాలు వార్తలు ఫోన్ లో వింటున్నాం. కానీ ఈ క్షణం వచ్చిన ఆనందాన్ని ఓ పదేళ్ళ తరువాత గుర్తు చేసుకోవాలంటే ఈ ఫోన్ లో ఏమి విన్నానో ఏమి గుర్తుంటుంది అంటావ్... అదే నిన్ను తడిమితే చాలు జ్ఞాపకాల ముత్యాలు కుమ్మరిస్తావ్ మదిలో ఆనందాలు వర్షిస్తూ

.

ఇక కాలేజీ కుర్రకారుకి నువ్వంటే ఎంత ఇష్టమో ఏమని చెప్పేది. పోకిరీగా... కనిపించిన ప్రతి పిల్లకి ఏదో ఒకటి రాసిచ్చి కాలేజీ ప్రిన్సిపాల్ తో తల అంటించుకునే పోరంబోకులనుండి స్వచ్చమైన ప్రేమని అందమైన ఊసులని అక్షరాల్లో ఒదిగిస్తూ కాలం చెల్లని ప్రేమని వెల్లడి చేసే రాసే అమర ప్రేమికుల తొలి ప్రయత్నానివి నీవేగా. మెచ్చిన చెలికాని నుండి ప్రేమలేఖవై వచ్చిన నిన్ను క్షణానికోసారి కళ్ళకి హత్తుకుంటూ అక్షరాల వెంట పరుగులు తీస్తూ పడచు కన్య మోమున చిరుసిగ్గుల్ని పరిచయం చేసావ్.

దేశ సరిహద్దుల్లో ప్రాణాలని ఫణంగా ఒడ్డి పోరాడుతున్న వీర సైనికులకి ఎప్పుడూ కుటుంబపు అప్యాయతని కళ్ళకి కట్టినట్లు చూపెడతావ్.

పెళ్ళయి అత్తవారింట్లో అడుగు పెట్టిన ఆడపడచు క్షేమ సమాచారాలన్నీ కన్నవారికీ... ఆఫీస్ పని మీద క్యాంప్ కి వెళ్ళిన కొత్త పెళ్ళికొడుకు పెళ్ళికూతురికి రాసిన ప్రణయాక్షరాలనీ... అమ్మా నాన్నలకి దూరంగా హాస్టల్లో ఉండి చదువు కుంటున్న బిడ్డకి కన్న తల్లి చెప్పే జాగ్రత్తలని అతి జాగ్రత్తగా మోసుకు వచ్చి మరో తల్లివయ్యేదానివి.

ఇంతటి ఘన చరిత్ర ఉన్న నీవు ఇప్పుడు కేవలం ఆఫీస్ వ్యవహారాల ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాలకీ, అప్పుల పాలైన రైతు బిడ్డల ప్రాణాలవిసేలా చేసే బ్యాంకు నోటీస్ లకి మాత్రమే పరిమితమైన నిన్ను చూసి నాలాంటి వారు ఎంతమంది కుమిలి కుమిలి పోతున్నారో నీకేం తెలుసు.

నువ్వు రూపం మార్చుకుని ఏ మెయిళ్ళ రూపం లో వచ్చినా మాకు తృప్తిలేదే...

కొత్త కొత్త టెక్నాలజీలతో వస్తున్న ఈ మెయిళ్ళు చదవటం డిజిటల్ స్క్రీన్ మీద బాగుంటుందేమో కానీ నిన్ను చేతులతో పట్టుకునో మరీ ఆనందాన్ని ఇస్తే గుండెకు హత్తుకునో నీ అనుభవించే తృప్తిని అవి ఇవ్వగలవా...?

అందరి సంగతీ ఏమో కానీ ఈ మెయిళ్ళూ... సెల్ ఫోన్లూ.... నాలోపలి పొరలని ఏ రోజునా మనసారా తట్టిన పాపాన పోలేదు.

ఒకదాని తరువాత మరొకటి తారీఖుల వారీగా నిన్ను పేర్చుకుంటూ పోతే చాలదా జ్ఞాపకాల వీచికలు వీయడానికి... ఆత్మకధల అవసరమే లేకుండా, పాత తారీఖులు గుర్తుకు తెచ్చుకోవటానికి కొత్తగా తంటాలు పడకుండా... నన్ను నేను ఆత్మావలోకనం చేసుకోవటానికి... ఒక్కొక్కరుగా వీడ్కోలు చెప్పిన ఆత్మ బంధువులని మరో సారి గుర్తు తెచ్చుకోవటానికి నీకన్నా వేరే మార్గం ఉందంటావా?

ఎప్పుడైనా వంటరితనం నను తడుతుందేమో అన్న భయం లేదు ఓ మనసైన ఉత్తరం నా చేతిలో ఉండగా...

ఇట్లు,

సురేష్ రావి

Read More

వెన్నెల కుసుమం - 17 (ఇది ఎన్నడూ ముగియని ఓ ప్రణయ లేఖ...)

హనీ...

అసలెవరవు నీవు... శాపవశాత్తూ దివినుండి భువికి జాలువారిన ప్రణయ కుసుమానివా... నాకు కనిపించిన క్షణం వరకూ ఎవరి కంటా పడినట్లు లేవు కదా...అలా పడి ఉంటే ఒక్కొక్కరూ నిన్ను పిచ్చిగా వెర్రిగా ఆరాధిస్తూ పోటీ పడితే నీ అందం కోసం ఎన్ని ప్రపంచ యుద్ధాలు జరిగేవో కదా...

నువ్వు ఈ పృధ్విపై తిరుగాడుతుంటే ఆనందించేది నేను ఒక్కడినే కాదేమో...! ఇప్పటి వరకూ మోడు వారిపోయినట్లు ఉన్న ఈ ప్రకృతిని చూడు. కొత్త అందాలని ఎలా సంతరించుకుందో నీ స్పర్సతో... ఇప్పటి వరకూ ఒకే రాగం పాడుతున్న ఈ కోయిలమ్మని చూడు క్షణానికో కొత్త రాగం తీస్తున్నది.

ఎండకు ఎండి వానకి తడుస్తూ ప్రాణం లేవని చెప్పబడుతున్న ఈ బండరాళ్ళని చూడు... కొత్తగా తమలో గుండె ఏదో పుట్టినట్లుగా నీ వైపు ఎంత ఆరాధనగా చూస్తున్నాయో...! ఒక్క క్షణం తమకి కూడా పక్షుల వలే విహంగాలైతే ... మనుషుల్లా మాటలు వస్తే నీ చెవుల దగ్గరకి చేరి ఏవో ఊసులు చెప్పేలా ఉన్నాయి.

నిన్ను చూసిన సంతోషం లోనే అనుకుంటా పెనుగాలి సైతం నీ దగ్గరకు వచ్చి చిరుగాలిగా నీ మేనిని స్పృశిస్తుంది.

వెండి కలసిన వెన్నెల మంచులో కరిగి ద్రవంగా మారి నీ వంటిపై స్వేదంగా ప్రకాశిస్తున్నట్లు ఉంది. మంచి గంధపు సువాసనలీనే నీ తనువు నాలో అణువణువునా తపనలు రేపుతుంది.

తారలతో సరస సల్లాపాలు ఆడుతున్న ఆ చంద్రుడు నీ కోసం వెన్నెల జాలాలు విసురుతూ పడుతున్న అవస్తలు చూస్తున్నావా... రతీదేవిని కూడా మరచి పోయి నీ పైకి పూల బాణాలని సంధిస్తున్న మన్మధుడిని గమనించావా?

వసంత మాసం కాకపోయినా నీవున్న ప్రతి చోటునీ వసంత వనం లా మార్చుతున్న ఆ వసంతుడు ప్రతి ఋతువు లోనూ తానే పని చేస్తానని బయలు దేరాడు... బహుశా ఎప్పటికీ నీకు దగ్గరగా ఉండి నిన్ను ఆకట్టుకోవచ్చు అన్న దూరాలోచనతో కాబోలు.

శచీదేవితో ఛలోక్తులు విసురుతూ సరస సల్లాపాలు ఆడుతూ ఉన్న ఆ దేవేంద్రుడు అదాటున నిన్ను చూసి మరుక్షణమే అమరావతి నుండి భువిపైకి ప్రయాణ సన్నాహాలు చేస్తున్న విషయం విన్నావా?

తపస్సు చేస్తున్న నిరాహారులైన మునులు రంభ ఊర్వశి మేనకల్ని తిరస్కరిస్తూ తమ తపోభంగానికి నిన్ను పంపాలని ఆహార దీక్ష మొదలు పెట్టారట.

మానవులంతా ముక్త కంఠంతో అందమంటే నిర్వచనం ఇప్పుడే తెలిసిందని అదీ నిన్ను చూసిన తరువాతనే అని ఎలుగెత్తి చాటుతున్నారు.

శాస్త్రవేత్తలంతా వెండి, బంగారం,ప్లాటినం కన్నా ఖరీదైన లోహం ఏదైనా నీ శరీరం లో దొరుకుతుందేమో అని నిన్ను అపహరించటానికి కుట్రలు మొదలు పెట్టారట.

ఏయ్ హనీ...

భువి మెచ్చిన కీర్తి నీది

దివి కంటిన ఖ్యాతి నీది

నీవు తెలియని తావు లేదు

నీవు చూడని చోటులేదు

నీ

...రేష్

Read More

ఒకనాడో అల్లూరి

భారత మాతా..

ఈ రోజు స్వాతంత్ర్య దినోత్సవమట... నిజంగానే స్వాతంత్ర్యం వచ్చిందా? నేను అనుకునేది స్వాతంత్ర్యం వచ్చింది భారత భూభాగానికే కానీ భరతజాతికి వచ్చిందంటావా?

ఎక్కడ వచ్చిందమ్మా స్వాతంత్ర్యం. ఇష్టం వచ్చిన రాజకీయ నిర్ణయాలతో ఏ సరిహద్దు దేశంతోనూ సరిలేని సంబంధాలు. నిన్ను కాపాడుకోవటానికి జవానుల బలిదానాలు. దేశ సమగ్రత కన్నా తమ రాజకీయ భవితే పునాదిగా నీ రాజకీయ పుత్రులాడే వికృత క్రీడలో మాకెక్కడిదీ స్వాతంత్ర్యం? రాజకీయ ప్రయోజనాలలో రత్నాల్లాంటి వారూ క్రీనీడలవుతూ జాతిని అపహాస్యం చేస్తుంటే ఎక్కడిదమ్మా స్వతంత్ర్యం?

67 వత్సరాలు గడచినా ఆకలిని జయించలేక పోయాం జీవధాత్రిగా పేరొందిన ఈ గడ్డపై... మనిషి కనీసావరాలైన కూడు గూడు గుడ్డ కలలో కూడా దరికి రానట్లుగా దూరం జరిగిపోతున్నాయ్.

స్వాతంత్ర్య దినోత్సవం అంటే ఇది ఎందరి త్యాగధనుల త్యాగ ఫలమో... కానీ దీనిని ఒక రోజు సెలవు దినం గా భావించే యువత తమలోని యువ శక్తిని పనికిమాలిన విషయాలపై నిర్వీర్యం చేసుకుంటుంది.

ఇక మన దేశ మహిళలకి ఉన్న రక్షణ ఎంత బాగో రోజురోజుకీ వాళ్ళ మీద జరుగుతున్న అత్యాచారాలే చేపుతున్నాయ్. ఆ గాంధి గారికి మనవాళ్ళ మీద నమ్మకం ఎక్కువ అయ్యి ఏదో ఒక రోజు అర్ధరాత్రి ఆడది ఒంటరిగా నిర్భయం గా తిరుగుతుందని కలగన్నాడు. కానీ పట్టపగలు స్వంత ఇంట్లోనే స్వతంత్రంగా బతకలేని పరిస్థితులు తన జాతికి వస్తాయని ఊహించలేక పోయాడు. 

వైద్య రంగంలో ఎంత పురోగతి అంటే నిర్భయకి మంచి చికిత్సకోసం మరో దేశం తరలించే అంత... ఇక విద్యారంగం గురించి ఎంత తక్కువ మాట్లాడుకుంటే అంత మంచిది... ఇంజనీరింగ్ చదువుల్లోనూ వల్లె వేసే విధానాలేగా మరి... ఈ రెండు రంగాలు డబ్బు సంపాదనకి సులువైన మార్గాలయ్యాయి కానీ మామూలు మనిషిని పీల్చి పిప్పి చేస్తున్నాయ్.

వ్యవసాయాధారిత దేశం లో వ్యవసాయమే చెయ్యలేని పరిస్తితులు... ఒక వేళ రైతు బిడ్డ తన రక్తాన్ని స్వేదం గా మార్చి సేద్యం చేసినా తాను పండించిన పంటకి తాను ఖరీదు కట్టుకోలేని అతి గొప్పస్వాతంత్ర్యం మనది.

పారిశ్రామిక రంగం సరే సరి. ప్రభుత్వ పరిశ్రమలెన్నో మూతబడి... ఉన్న కొన్నీ కుంటుకుంటూ నడుస్తూ... ఇక చిన్న పరిశ్రమల శ్రమని గుర్తిద్దామా అంటే ఈ పూట కరెంట్ ఉంటుందో తెలియక ఉత్పత్తులు తగ్గిపోయి... నేడా రేపా అన్నట్లు ఉంది. మౌలిక వసతులూ సరిగాలేని దేశంలో ప్రజల ప్రాణాలకి భద్రత ఎక్కడ?

కుల పంజరాల్లో కొందరు, మత పంజరాల్లో కొందరు, వర్గ పంజరాల్లో కొందరు, వర్ణ పంజరాల్లో కొందరు, డబ్బు పంజరాల్లో కొందరు, అధికార పంజరాల్లో కొందరు, కీర్తి పంజరాల్లో కొందరు... ఇలా ఎటు చూస్తే అటు పంజరంలోని బతుకులేగా నవీన భారతావనిలో? ఇంకెక్కడి స్వాతంత్ర్యం? 

ఇది చూడు తల్లీ ప్రస్తుత నీ పరిస్థితిపై నా వేదన ఓ పాట రూపం లో...

పల్లవి:
ఒకనాడో అల్లూరి మరునాడో భగత్ సింగు
తరం మారి సుభాష్ చంద్ర బోస్ 
ఒక్కొక్క వీరుడు నేలకొరిగిపోతుంటే 
భారతమాత గుండె పగిలి ఏడ్చింది 
ప్రియపుత్రులే తనను వీడిపోతుంటే 
జాతిమాత కన్నీరు కార్చింది ||ఒకనాడో||

చరణం:
ఆ కన్నీటి తడి ఆరమునుపే 
ఆ కన్నీటి తడి ఆరమునుపే 
తన తనువుని ముక్కలుగా చీల్చివేస్తే 
ఆ మాత హృదయవేదన విన్నదెవ్వరు?
జాతిమాత కన్నీరు తుడిచిందెవ్వరు?
తన ప్రియ పుత్రిక కాశ్మీరం 
కలలపంట పంజాబు రక్తసిక్తమై పోతుంటే 
కాపాడే ధీరులెవరని కాలంలోకి చూస్తుంది 
కాశ్మీరం సీమ నుండి కన్యాకుమారి వరకూ 
కులం పేరిట కుత్తుకలు తెగుతుంటే 
మతం పేరిట మారణహోమం నిత్యాగ్నిలా వెలుగుతుంటే 
మన జాతిమాత గుండెకోత వినేదెవ్వరు? ||ఒకనాడో||

చరణం:
తెల్లదొరల తందనాలు తెల్లవారి పోయినా
నల్లదొరల ఘాతుకాలు నలుచెరగుల నర్తిస్తూ 
భరతమాత గుండెలను చీల్చివేయ చూస్తున్నాయ్ 
మహనీయులే నడయాడిన పుణ్యభూమి 
మానినికే మానరక్షణలేని పాపభూమిగా 
అతివల పాలిట మహాస్మశానమే అవ్వగా 
వీధి వీధికో వీరంగం 
సందు సందుకో సం’కుల’సమరం 
మామూలైన మన మాతృభూమిలో 
జాతిమాత హృదయవేదన వినేదెవ్వరు?

మన పుణ్యమాత కన్నీరు తుడిచేదెవ్వరు? ||ఒకనాడో||

ఇవీ ఆ తెల్ల దొరలూ వదిలి వెళ్ళిన భారత గడ్డ మీద నల్లదొరలు పండిస్తున్న స్వాతంత్ర్య ఫలాలు... 

అయినా ఏదో ఆశ... అద్భుతాలు ఏవైనా జరిగి నిజమైన స్వాతంత్ర్యం రాకపోతుందా అని...

ఓ
భారతీయుడు

Read More

వెన్నెల కుసుమం - 16 (ఇది ఎన్నడూ ముగియని ఓ ప్రణయ లేఖ...)

హనీ...

ఓ బ్రహ్మ మానస పుత్రికా...

అవును నువ్వు బ్రహ్మ మనసులో ఉద్భవించిన అద్భుత భావానికి రూపం నీవు. నీ ప్రేమను పొందే అదృష్టం నాకు మాత్రమే కల్పించిన ఆ సృష్టికర్త నిజంగా ఎంత మంచి వాడు?

తాను సృష్టించిన సరస్వతి దేవిని తానే వివాహ మాడిన ఆ బ్రహ్మ... నీ లాంటి అద్భుత సౌందర్యాన్ని మాత్రం సాధారణ మానవుడిని అయిన నాకు కానుకగా ఇచ్చాడంటే అది నా అదృష్టమా... బ్రహ్మ నాకిచ్చిన వరమా?

నీ అందాన్ని చూసి ఒక్కోసారి ఎంత భయం వేస్తుందో తెలుసా... ఎందుకంటావా.. ‘దేవతలు అసలే సౌందర్యారాధకులు. అలనాడు దమయంతిని పొందటానికి ఎన్ని ఎన్ని ఎత్తులు వేసారు... ఎన్ని పాట్లు పడ్డారు? అలాంటి వారు మళ్ళీ నిన్ను చూస్తే నీ కోసం అమరావతిని వదిలి అవని మీదకి వచ్చేసి నిన్ను పొందటానికి నన్ను అడ్డు తొలగించడానికి ఏ కుయుక్తులు పన్నుతారో అని...’

నాకేమవుతుందో అన్న భయం లేదు నాకు ఒక్క క్షణమైనా నీ ఎడబాటు భరించలేని నాకు నిన్ను ఎక్కడ దూరం చేస్తారేమో అనే భయం మాత్రమే... అంతలోనే ‘వాళ్ళు నన్ను ఏమి చెయ్యగలరులే’ అన్న ఆలోచన కూడా వచ్చేసిందిలే...

రాక్షసుల ధాటికి తట్టుకోలేక అస్తమాటికి విష్ణుమూర్తి పంచన చేరే పిరికి వారు కదా ఆ అనిమిషులు. అయినా మన ప్రేమ శక్తి ముందు అమరుల అద్భుత శక్తులన్నీ దిగదుడుపే కదూ. ప్రేమ శక్తితోనే కదా సత్యభామ కోరికపైనే కదా పారిజాత వనాన్నే భూమి పైకి తీసుకుని వచ్చాడు ఆ శ్రీకృష్ణుడు దేవేంద్రుడిని ఓడించి.

బ్రహ్మ అపురూప సౌందర్య లావణ్య రాశిగా నిన్ను సృష్టిస్తే... నిన్ను వర్ణించే అదృష్టాన్ని నాకు కల్పిస్తున్న కరుణా మూర్తి ఆ సరస్వతీ మాత. నిజం గా ఆ సరస్వతీ దేవిని నేను ఎంతో ఋణపడి ఉన్నాను. ఎందుకంటే ప్రపంచం మొత్తం మీద నిన్ను వర్ణించే అదృష్టం నాకు మాత్రమే కలిగించి ప్రతి అక్షరం లోనూ అమృతపు చినుకులని కురిపిస్తున్న ఆ మూర్తికి నేనేమి ఇవ్వగలను భక్తి పూర్వకంగా ఒక్క నమస్కారం తప్ప...

ముత్యాల రాశి నుండి ఉద్భవించిన ముద్దు గుమ్మవు కదూ... ఎంత మంది అమర మూర్తుల ఆశిస్సులు ఉన్నాయో కదా నీకు...

ఓ క్షణం... బ్రహ్మ మానస పుత్రికలా

మరో క్షణం... దేవ కన్యలా

ఇంకో క్షణం... గాంధర్వ బాలలా

సాగర కన్యలా

వెన్నెల రాణిలా 

జాబిల్లి తునకలా 

ప్రకృతి పడతిలా 

పసిడి బాలలా 

బాపు బొమ్మలా

నవలా నాయికలా

ఇలా ఎన్నో ఎన్నో రూపాలు... అన్నీ నీవే. అమ్మో ఇంకా రాయాలంటే చాలా ఉన్నాయి.

నీ హృదయపు శృతిలయలు నా మనసున సరిగమలు

నీ పరువపు పదనిసలు నా ఎదలో మధురిమలు

నా మదిలోని తలపులు నా హృదిలోని వలపులు

నా మనసంతా తపనలు అన్నీ నీ కొరకే ప్రియా

నా నువ్వే కదూ...

నీలిమేఘ పరదాలలో నీలిమవై 

నీలాల నింగి నీడల్లో అందాల ప్రతిమలా 

మాటలు నేర్వని నిశ్శబ్దమాలికవై 

చిరునవ్వుతో మతులు పోగొట్టే అందాల దీపికగా

నన్ను మురుపిస్తూ మైమరపిస్తూ నా కళ్ళల్లో శాశ్వత మెరుపువయ్యావ్....

నీ...

...రేష్

Read More

నా నీకు... నీ నేను

ఏరా హనీ బాగున్నావా...

పక్కనే ఉన్నా బాగున్నావా అని అడిగే అంత దూరం మన మధ్య ఎప్పుడు వచ్చిందిరా? రోజూ చూసుకుంటున్నా ఒకరినొకరం చదవలేని శూన్యం ఎప్పటి నుండి మనలో...?

నీలోనుండి నన్ను... నాలోనుండి నిన్ను... ఒకరిని ఒకరం చూసుకోవటం ఎప్పుడు ఆపేశాం అంటావ్? అందుకే కదూ ఈ నిర్వేదం... 

నీతో కలిపి వెన్నెల్లో స్నానం చేసి ఎన్నాళ్ళయ్యింది? మనమిద్దరం కలసి మలయసమీరాలని స్పృశించి ఎన్నాళ్ళయ్యింది. 

నన్ను నిండుగా నీ నవ్వుల్లో తడిపి ఎన్ని రోజులు? నిను నేను మనసారా నా గుండెలకి హత్తుకుని ఎంత కాలమయ్యింది?

నీ నిశ్శబ్దాన్ని చూస్తూ నేను... నా మౌనాన్ని చదువుతూ నువ్వు ఎన్నాళ్ళిలా? 

రెప్పల గూట్లో దాచేసిన కలలన్నిటినీ నిజం చేసుకునే రోజుల కోసం నిరంతర ప్రయాణం చేస్తున్నాను అనుకుంటున్నాను కానీ నీ కను రెప్పల వాకిట్లో నీటి చెలమలా మారుతున్నానని ఏనాడూ అనుకోలేదు.

ఒక్కోసారి కన్నీరు జీవితానికి ఎంత ధైర్యం ఇస్తుందో తెలుసా... జీవితంలో మనిషి తడి ఇంకా మిగిలి ఉందని గుర్తు చేస్తూ. నీ కన్నీటి తడి చాలురా... నా గుండెల్లో జడివాన కురియటానికి...

స్తబ్ధమయిపోయిన మనసుల్ని కరిగించే శ్లోకంలా  నీ అశృధార నను ముంచేస్తుంటే నా ప్రాణం నిలుస్తుందంటావా...?

పొడి పొడి మాటల పలకరింపుల్లో... హృదయంలో చెలమల చెమరింపులుంటాయని తెలుసుకోలేని వాడిని కాదు కదరా నేను.

అయినా నాలో ఉంది నువ్వురా... నేనెప్పటికీ నీ కళ్ళల్లో వెలుగులా ఒదిగిపోవాలి అనుకుంటాను కానీ నీ కంటి జలపాతాలలో ఈత కొట్టాలనే సరదా పడతానా?

నిన్ను నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నాను అనిపిస్తే నన్ను నిలదియ్యకపోవటం నీ తప్పుకాదూ?  

అయినా గానీ ఈ తప్పుల గొడవ ఇప్పుడు వద్దులే... మనసుల్ని చదవటం ఆపేసి తప్పుల్ని చదువుకుంటూ వెళుతుంటే తగాదాలలో ముందుంటామేమో కానీ కోల్పోతున్న జీవిత మధుర్యాన్ని వెనక్కి తెచ్చుకోలేము కదా... 

ఎంచటాలకి మంగళం పాడేసి... పంచుకోవటం మొదలు పెడదాం మళ్ళీ మరింత కొత్తగా...

కళ్ళు చదివినది అర్ధం కాని చోట నిశ్శబ్దాలమౌదాం... నిరతమూ నిఘంటువుల్లా మనసు అర్థాలను చేరవేసుకుంటూ...   

నాలో నిన్ను ఒంపేసుకుని... నన్ను దాచేసుకుని నువ్వై కనిపించినప్పుడు నువ్వూ అలాగే చేస్తూ లోకానికి మనం దొరికి పోయిన ఆ తీయని రోజులని గుర్తు చేసుకుంటూ మళ్ళీ ప్రయాణం చేద్దామా... జ్ఞాపకాల వీధుల్లో కాదు సుమా... వర్తమానపు వలపు వాకిళ్ళలో... 

నువ్వు సడి చేస్తుంటే నేను సవ్వడినవుతా... నువ్వేసే అడుగులకి నే పాదరక్షని అవుతా...

నీ గోరు వెచ్చని అధరాల స్పర్శతో నా ఉదయం మొదలైతే మన రోజంతా మధురం కాదా?

సుప్రభాత వేళల్లో సువాసనలు చిందించే పొగలు గక్కే కాఫీని ఒకే కప్పులో నువ్వో గుటక నేనే గుటక వేసుకుంటూ కళ్ళతో ఊసులాడుకుంటూ... ఓహ్ తలచుకుంటే నీకు ఆ ప్రభాత వేళని స్పర్శించాలని అనిపించటం లేదూ...?

వాడిన నీ పెదవి పూలూ వికసిస్తాయి నా ప్రతి క్షణాన్ని నీలో లీనం చేస్తుంటే...

నా నిండు జాబిలిని నిర్లక్ష్యం చేసుకుని అమావాస్య లాంటి జీవితగమ్యం కోసం గమనం చేస్తున్న నా ప్రయాణాన్ని అర్ధంతరం గా రద్దు చేసుకుని మళ్ళీ వెనక్కి వచ్చేసాగా... నీ మదిలో నవ్వుల పువ్వులు  విరబూస్తాయని చెప్పూ... మన మధ్య దూరం నాలుగడుగులు ఐతే ఆ నాలుగు అడుగులూ నేనే వేస్తా...

ఒకే ఒక్క అవకాశం ఇచ్చి చూడు... నీ జీవితానికి నమ్మకాన్ని అవుతా...

ఎప్పటికీ

నీ

...రేష్  

Read More

వెన్నెల కుసుమం - 15 (ఇది ఎన్నడూ ముగియని ఓ ప్రణయ లేఖ...)

హనీ...

చిరుగాలుల సవ్వడిలో వినిపిస్తున్న కోయిల గానం నీ కంఠ మాధుర్యం కన్నీ ఏమంత బాగుంటుంది అంటావ్? తొలకరి చిరు జల్లుల సందడిలో నాట్యమాడే మయూరము నిన్ను చూసి తాను నేర్వని నృత్య భంగిమలు నేర్చుకోవాలని అంటున్నది.

ఓ వెన్నల కన్యా... నీ నెలరాజుని నేనేలే..!

పృథ్విలోని పసిడికి అమరావతి నగరపు అమరులు తాగే అమృతాన్ని కలిపి పార్థసారధి శ్రీకృష్ణుడు ఇచ్చిన పారిజాత పుష్ప పరిమళాలు రంగరించి భూమాతకే వరమైన ప్రకృతిని నీలో ఒంపుసొంపులుగా మార్చి గులాబీల సున్నితత్వంతో మందారాల మృదుత్వంతో నీకు ప్రాణ ప్రతిష్ఠ ఈ ఆవని పైకి కానుకగా పంపాడు కదా ఆ బ్రహ్మ...

గ్రీకుల అందాల దేవత వీనస్, హిందువుల అందాల దేవత రతి నిన్ను చూసిన తరువాత తాము అసలు అందాల దేవతలమేనా అని ప్రశ్నించుకుంటారేమో...!

ఓ ప్రియతమా...

ఏమని చెప్పను నా మనసు చెప్పుతున్న మౌన సందేశం.? ఎలా తెలపను నా హృదయం చిత్రిస్తున్న రూపం నీదని. నా మది నీకోసం పదే పదే పలవరిస్తుంది.

ప్రాయం వాడినా ప్రేమ వాడదు అని భావించే నా మనసు నీ ప్రేమ కోసం ఎన్ని జన్మలకైనా ఎదురు చూస్తుంది.

ప్రేమ గురించి ఎంత చెప్పినా తక్కువే కదూ... ప్రపంచం లో ప్రతి మనిషికీ మనసు ఒకటి ఉంది అని గుర్తుకు వచ్చే సందర్భం ప్రేమతోనే కదూ...

అక్షర జ్ఞానం లేని వాడు కూడా నిర్వచనం ఇవ్వగలిగేది ప్రేమనే... సకళ కళా పండితోత్తముడైనా నిర్వచించలేనిది కూడా ఆ ప్రేమనే...

నా ప్రాణాలనైనా ఇస్తాను కానీ ప్రేమను మాత్రం విడవను. అంత పరితపించ పోవడానికి ప్రేమలో ఏముందో! ఏమో మరి..!

దేవదాసు పార్వతికి ఏమని చెప్పినాడో... రోమియో జూలియట్లు ఏమని సంభాషించుకున్నరో... లైలా మజ్ను, సేలం అనార్కలిల ప్రేమలు ఎలా అజరామమయ్యాయో... వారిని అడిగి కనుక్కుందామంటే వారు సజీవులు కాదే... ముంతాజ్ కు ప్రేమ చిహ్నం గా షాజహాన్ సమర్పించుకున్న తాజ్ మహల్ గుండె నడిగితే తెలుస్తుందేమో ప్రేమంటే...!

ప్రేమంటే ఒక తపస్సు... ఒక ఉషస్సు... ప్రేమకు జగమంతా ఆశిస్సు...

ప్రేమకు పల్లవి ప్రేమ

ప్రేమకు చరణం ప్రేమ 

ప్రేమకు రాగం ప్రేమ 

హృదయసరాగం ప్రేమ

మనసుగీతం ప్రేమ 

మరువ లేనిది మరువ రానిది ప్రేమ...

మనసుని మనసు స్పృశిస్తే పుట్టేది ప్రేమ... గుండెను గుండె తాకితే కలిగే భావం ప్రేమ...

ఓ ప్రియురాలా...

నీకు ప్రేమ గొప్పతనం తెలుసా... లేని మనిషిని కూడా అనుక్షణం కలల్లో చూపించే శక్తి దేనికైనా ఉంది అంటే అది ప్రేమకే... నీవు లేనప్పుడు కూడా అనుక్షణం నీ ఊహలలో జీవిస్తున్నాను అంటే అందుకు కారణం నీపై నా ప్రేమే కదూ...

ప్రేమలో పడిన వారే కాదు ప్రేమంటే ఇష్టం లేని వారు కూడా అనుక్షణం తలచుకునేది కూడా ప్రేమనే... ఏంతో చిత్రం కదూ...

దేవుడు ప్రేమ అనే వరాన్ని మనిషికి ఇవ్వటం మానవ జాతి చేసుకున్న పుణ్యం కదూ... అసలు ప్రేమలో ఉన్న మాధుర్యం చవి చూపతానికే మానవ జాతిని సృష్టించి ఉంటాడు ఆ బ్రహ్మ...

అలల వడిలో ఆకాశమే కదలాడుతూ ఉంటుంది మరి మనసు కరగదా ఏమిటి ప్రేమ తడితో...!

వసివాడని ప్రేమ తలపులలో మూతపడవెప్పుడూ మనసు తలుపులు...!

అక్షరం మత్తిల్లుతోంది ప్రేమని గురించి రాస్తుంటే ఎంత చిత్రమో కదూ...

అనిర్వచనీయమే ప్రేమ... మదిమదికో నిర్వచనంతో...!

నా ప్రేమతపస్సులో ఏకమంత్రం నువ్వు...!

నీ...

...రేష్

Read More