రాల్చుకున్న పసితనం

ఎదిగే కొద్దీ నేను రాల్చుకున్న 
పసితనం మొత్తం జలపాతంలా 
తడి తడిగా నిన్ను చుట్టేస్తూ 
ఆ లేత పెదవంచుల నుండి గొంతు తడుపుతూ
నీ గుండె తాకుతున్న
నిన్నటి నా స్వచ్ఛత
ఏ పెద్దరికపు ఉల్కాపాతాల్లో ఆవిరయ్యిందో

వయసుతో వచ్చే కొంగ్రొత్త ధృక్పధాల సడిలో
ఎంత బాల్యం కారిపోయిందో
పెద్దరికం కోసం కలగంటూ
నిన్నటి నిజంలో ఒదిగి ఉన్న నా బాల్యం
ఒక కలగా నేటి రెప్పల తెరలపై
కదలాడుతున్న దృశ్యం
మన:ఫలకాన్ని శాశ్వతంగా అస్పష్టం చేసేసింది

నీతో శైశవ గీతి పాడుతూ
నా దురాలోచనలపై ధర్మాగ్రహాన్ని
భీబత్సంగా కురిపించేటంత
గొప్పదీ ప్రకృతి
అందుకే ఎప్పటికీ పసితనమే కారేంత
తియ్యందనాల బాల్యపు స్వచ్ఛతని
మరెన్నటికీ ఇంకిపోనంతగా తాగేసేయ్ కన్నా...

Read More

నివేదన

రేయంతా కవ్వింతల నిదురలో కాపురముంచుతావు
పొద్దున్నే ఒక వెచ్చని స్పర్శ కావాలనుకుంటానా 
వేడి తాకిడివై వచ్చేస్తావ్ నన్ను కరిగించటానికి 
మాయచేస్తావో , మంత్రమేస్తావో 
ఆవిరయ్యినా ఆత్మగా నీ చుట్టే పరిభ్రమిస్తుంటా 
నీపై పోరాటంతో కాదు... ఆరాటం ఎక్కువై

నీ అమృత స్పర్శతో పునీతమవ్వాలనే ఒకే ఒక్క ఆశతో
నీ సాన్నిహిత్యం కోసమే నేను తపన పడుతుంటే 
నువ్వేమో నన్నే ఏమారుస్తుంటావ్
అయినా కోపం రాదులే... తాపం తప్ప... 
ప్రియమైన వాళ్ళపై శత్రుత్వమూ ప్రేమగానే వర్షిస్తుందేమో 

నీ స్పర్శతోనే ఆవిరయ్యే నేను 
నీవు జ్వలిస్తే ఏమవుతానో కదా...
అదృశ్య రూపంగానూ మనలేనేమో కదూ 
అయినా సరే మరో సారి పుట్టేస్తాలే
నీ ప్రజ్వలనాన్ని చూడటానికి... 
నీ వెలుగుల్లో ఆవిరవ్వటానికి 
రూపు మారిన నా బహిరంగాన్ని 
ఆ జ్వలనపు సెగలలో స్నానించటానికి...

దానికి పగలు రేయి కావాలనకు 
సెగలోనే సౌఖ్యముందని, మరగటంలోనే రూపముందని 
నమ్మిన నీ మరో ఆకృతిగా నన్ను మిగల్చలేవా 
తుషారాన్నై నిన్ను మరింత కదిలించనా 
కిరణానివై నన్ను కాసింత వెలిగించవా 
నీ స్పర్శ సోకని మంచుబిందువునై మౌనవించా 
మరలిపొమ్మనకు ... మిగిలిపొమ్మనకు 
                                                       

Read More

హేమంత స్పర్శ - 2

నా  జీవన హేమంతమా….

కాలానికి అలుపు తెలియదు నా  మనసుకి పరుగు తెలియదు. పరిగెడుతున్న ఆ కాలంతో పని లేకుండా నిన్ను చూసిన మొదటి క్షణంలోనే నిలబెట్టేసింది నన్ను నా మనసు...

అసలే హేమంతమాయే... తెల్లగా మంచు కంబళి కప్పుకున్న నులి వెచ్చని ప్రకృతితో పాటుగా నడవటం నాకెంత ఇష్టమో తెలుసా? 

ఎందుకంటావా? 

ప్రతి నీ తలపూ గోరువెచ్చగా తాకుతూ  నన్ను నీ మాయలోకి లాగేసుకునే సుప్రభాత లోగిలిలా అనిపించే మధుర క్షణాల సవ్వడిని అనుభూతించే పరవశాల వేదిక కదా అది. 

పుప్పొడి రేణువుల్లా కురుస్తున్న నీ ఊహల జతులలో తాళం వేస్తూ తలపుల నెగళ్లు అంటించుకుని వెచ్చగా సేద తీరటం ఎంత మంచి అనుభూతో మాటల్లో చెప్పటం చాలా కష్టం అనుకుంటా... 

ప్రకృతి పరచిన మంచుతెర మాటు నుండి అకస్మాత్తుగా నీ పాదాల అలికిడి వినవస్తే అటుగా నడచిన నాపై... నీ అడుగు తాకిన ఆ మట్టిముద్రలో ఒదిగిన ధూళి మంచి గంధపు పొడిలా పరిమళాలు విసిరేసింది. 

రాత్రంతా రాలిన హిమం గడ్డిపూలని వెండి సుమాల్లా భ్రమింప చేస్తుంటే సాంబ్రాణి  ధూపంలా  రాలుతున్న మంచు తుంపరలు మట్టిబాటకి వేసిన రజత వర్ణంపై నగ్న పాదాలతో నువ్వు నడుస్తూ వెళుతున్న చప్పుడులో  నా గమనపు మార్గాన్ని ఆలకిస్తున్నాను.

నీ నిశ్శబ్దాల గిలిగింతల్ని అక్కడ కుమ్మరించి పోయావనుకుంటా నా పెదవులపై నీరాజనాలు పలికిస్తున్నాయి. నీ నవ్వుల వ్యాకరణాలని అద్దుకొచ్చిన శీతల సమీరం  నా గుండెల్లో కురిపించే తుషార బిందువుల్లో తడసి ముద్దవుతూ పచ్చని గరిక మీద నువ్వేసిన పాద చిత్రాలని అనుసరిస్తూ అలుపూ సొలుపూ లేకుండా ఒక జీవితాన్ని నడవగలను. 

నువ్వేసిన అడుగుల అడుగున నేల ఎంత పులకించిందో ఏమో  నీ అడుగుల్లో నేను అడుగు వేసినప్పుడల్లా  నీ  స్పర్శని నా అరి పాదాలకి  వెన్నలా  అద్దుతుంది . 

నిజమే నిన్ను అనుసరించటం అంటే నాకెంత ఇష్టమో … ఏ కష్టమూ లేకుండా  నీ  దారిలో  నే  గమనిస్తూ  వచ్చేయనూ నువ్వే గమ్యంగా… 

అసలంటూ చెప్పాలంటే నాకు నీలో పూర్తిగా ఇంకిపోవాలని ఉంది… నా ప్రతి శ్వాసని  నీ ఊపిరితో  ఊసులాడుతూ రమ్మని చెప్పాలని ఉంది. 

నువ్వే  గమ్యంగా నేను నడుస్తూ ఉన్నప్పుడల్లా నీ మాటలే నా మనసులో ప్రతి ధ్వనిస్తూ ఉంటాయ్… నీ మాటల వెనుక ప్రతి అర్ధాన్ని తరచి తరచి చూసుకుంటూ ఉంటాను… 

నీ 

సురేష్ 

Read More

వెన్నెల కుసుమం - 27 (ఎన్నడూ ముగియని ప్రణయ లేఖ)

ప్రపంచంలో ఎందరో ఎన్నో విధాలుగా ప్రవచించిన ముద్దును మనం ఎవరూ ఊహించనంత గాఢంగా ఎవరూ తలవని కొత్త పద్దతిలో పెట్టుకోవాలి ప్రియా. అందుకు నీ అధరాల ఆదరువు నాకు కావాలి ప్రియా... 

రెండు మనసుల భాష ప్రేమ అయితే నాలుగు అధరాల లయ ముద్దు. ముద్దులోని అనుభూతి చవి చూసేది పెదవులు మాత్రమే అనుకుంటే అది పొరపాటే కదూ... మన తొలి ముద్దుతో శరీరంలోని అణువణువూ పులకరించిపోతూ ప్రతి కణమూ ఉత్తేజితమవుతూ ఉండే క్షణాలు కళ్ళముందు కదలాడుతుంటేనే మనసెంతగా తుళ్ళి పడుతుందో చూడు. 

ప్రేమానుభూతుల అస్వాదనకి సింహద్వారమే కదూ ముద్దు. గులాబీ రేకుల్లా వణికే నీ అధరాల స్పర్శ సుతి మెత్తగా నను తాకు వేళ కోసం నా పెదవులు పడే విరహ వేదన రాస్తే అదో విరహ కావ్యమే అవుతుందేమో.

ముద్దు పెట్టుకోవటంలో ఎవ్వరూ కనిపెట్టని ఒక కొత్త పద్ధతిని మనమే రిజిస్టర్ చేయించుకుని కాపీ రైట్స్ ఎవరికీ ఇవ్వకుండా మనం మరణించిన తరువాత వీలునామాగా ఆ ముద్దుని భావి తరపు ప్రేమికులకు కానుకగా ఇద్దామా ప్రియా... నవ్వొస్తుంది కదూ ముద్దు పై కాపీ రైట్స్ అంటే...  

గుండె పగిలిపోతుందేమో అంత అలజడిని నాలో పోత పోసేస్తున్నాయిరా సన్నగా వణుకుతూ సుమంలా విచ్చుకుంటున్న నీ పెదాలు..

జాబిల్లి వేసే వెన్నెల ధూపాన్ని అఘ్రాణిస్తూ స్వప్న గీతికల్ని స్వర రహితంగా ఆలపిస్తూ.... లేలేత తమలపాకులకి గులాబీ చూర్ణం అద్దినట్లు ఉన్న నీ అధర కాగితాలపై నా పెదవి ముద్రల మధురాక్షరాలతో రాసే అమృత లేఖ మన తొలి ముద్దు. 

ఇరు హృదయాల్లో కొత్త తలపులకి ఇంకా ఖాళీ లేదేమో అన్నంతగా నిండి పోయిన వేళ వలపు భాషగా మారిన సరసాక్షరమే మన ముద్దు...

మన ఇద్దరి మనసుల ప్రేమలో నుండి పుట్టిన నాలుగు పెదవుల సంకీర్తనం ముద్దు. మరి ఆ నాలుగు పెదవుల ఏక తాళపు శబ్దం లేని చప్పుడుతో హెచ్చే గుండె వేగపు కొలతలు ఏ 'స్టెతస్కోప్' కి అందవు కదూ...

చిలిపి పెదవుల సమాగమంలో ముని పన్ను కొంటె అల్లరి చేస్తూ చిరు గాటు పెడితే వస్తున్న తీపి బాధతో మనసు మత్తులో తేలిపోతుంది.

మన ఇద్దరి ఆత్మల సంయోగంలో పునీతమైన రెండు హృదయాల తపనలో నుండి బయలు దేరి నాలుగు పెదవులు ఒక్కటిగా అనుభూతిస్తూ నరనరాల్లో జాలువారుతున్న రస స్పందన ఎంత మత్తుగా ఉందో కదా గోల్డీ. 

తెలిమంచు తెరలలో నులి వెచ్చగా హత్తుకున్న అందాల హరివిల్లే నీ పెదవి వంపుగా నన్ను తాకినప్పుడు నీ చెక్కిలి దాల్చిన అరుణిమ కాంతులు చెప్పే ఊసులే తెలుపుతున్నాయి అనుభూతులు అంబరం దాటిన సంబరాన్ని.

సంధ్య వేసుకున్న చీకటి పైటని ఉష తొలకరించు వేళ రవికాంతుడు తొలగిస్తున్నప్పుడు పొడచిన ఆనందపు తొలిముద్దు కనుల కాటుకని మించిన తిమిరాన్ని కురుస్తున్న నడి ఝాముని దాటేసినా అలుపురాదే. ఓటమంటూ లేని గెలుపు సమరం కదరా ఇది...

నిజంగా ముద్దులాంటి ఓ చక్కని అనుభూతిని మనకందిస్తున్నందుకు మనం పెదవులకి ఎన్ని కృతజ్ఞతలు చెప్పుకున్నా తక్కువే కదూ...

ముద్దు ముద్దుగా నీ నుండి ముద్దును దొంగిలించింది ఓ చక్కని అనుభూతి కోసం మాత్రమే కాదు. నీకు నా ప్రేమలోని రసానుభూతిని చూపించాలని. నిజంగా ముద్దనేది ప్రేమికులకి దొరికిన ఒక అపురూప వరం రా... 

ఎప్పుడూ ఎంత వెదకినా కనపడకుండా జారిపోయే ఆనందం.... పెదవుల మడతల్లో దాగి ఉన్నట్లుగా ఎంతలా తుళ్ళి పడుతుందో చూడు?

తడి ఆరని ఎర్రెర్రని అధరాల కలయికలో 

వద్దు వద్దు అన్న సరిహద్దులన్నీచెరిగి పోతూ 

తనువులే తన్మయత్వంలో త్రుళ్ళి పడుతూ 

కొలతలకందని కోరికల గట్టు తెగుతూ 

అణచుకున్న మర్మాల గుట్టు రట్టువుతూ 

చెక్కిలి చాటున పూస్తున్న సిగ్గులన్నీ రాలిపడుతూ

అధరాల ఆలింగనపు తొలి క్షణంలో 

పెదవంచున ఒలికే మధుభాష్పం 

నాలుకని తాకిన మరుక్షణం 

గుండె సడి చేసే ఆనందనర్తనానికి 

ఊపిరులద్దిన వెచ్చని కావ్యం మన ఈ ముద్దు.

అలక పాన్పుని అలరించిన సత్యభామకి శ్రీ కృష్ణుడు ఇచ్చింది 'పారిజాతం' అనే ప్రేమ పుష్పం. కానీ నాకడనున్న అతి విలువైన ప్రేమ కానుకని నేను ఇప్పటికే నీకు అర్పించాను. అదేమిటనుకున్నావ్ నీలో చేరిన నా మనసు. నిన్నే ప్రాణంగా చేసుకున్న నా మనసుకన్నా విలువైనది ఏమీ లేదు. నీలో ఒదిగిన నా మనసు చెప్పే ఊసులు వింటే చాలదూ మన ప్రేమ అమరకావ్యమవ్వటానికి...

నీ

... రేష్

Read More

ఏయ్ గోల్డీ...

ఏయ్ గోల్డీ...

ఎలా ఉన్నావ్ రా...? 

చాలా రోజులయ్యింది కదూ ఇలా  నిన్ను పలకరించి? 

అలిగావా...?

బుంగమూతి బాగుంది అన్నాను కదా అని ఎప్పుడూ అలానే ఉన్నావనుకో బుగ్గలు బూరెల్లా ఉబ్బిపోతాయేమో చూసుకో... :P 

అయినా ఎందుకురా బుజ్జీ ఈ అలక? 

బుజ్జగించనా...? 

ఒక్క సారి కళ్ళు మూసుకో... రెండు నిమిషాలు అలా ఉండిపో...

మూసిన రెప్పల తెరపై నువ్వు చూసేది బాగా గుర్తుంచుకో... అటు పక్క నుండి  మంద్రంగా వినబడే స్వరాన్ని విను... మధురంగా ఉంది కదూ... మనసుకి వినపడింది కదూ... 

ఇప్పుడు చెప్పు... నేను రాలేదూ... నేను కనిపించలేదూ... నేను వినిపించలేదూ...!   

నువ్వు నిజం దాయలేవని నాకు తెలుసురా... నువ్వు చెప్పక ముందే చిరునవ్వులు చిందిస్తున్ననీ  పెదవుల సవ్వడి చెప్పేస్తుంది... 

సజీవ చిత్రమై కనిపిస్తూ వినిపిస్తూ  నీ కనుపాపల్లో సందడి చేసింది నేనే అని... 

ఇక్కడ ఉన్న నాకు అక్కడెక్కడో ఉన్న నీ చిరునవ్వు ఎలా వినిపిస్తుంది అంటే... అదంతే...ఒకరిగా ఒకరం మనం రూపాంతరం చెందాక ఇక నువ్వెంటీ నేనేంటీ? 

అయినా ఏంట్రా నువ్వు...? నీ ప్రతి క్షణంలోకి  నేనుగా నడచి వస్తుంటే భౌతికంగా ఎదురుగా లేనని అలుగుతావా?  

అయినా నీకు తెలియనిది ఏముందిరా... మన భవిత కోసమే కదా ఆశల అలలుగా సుదీర తీరాలని తాకుతూ ఒకరినొకొకరం కను రెప్పల తెరల్లో శాశ్వత చిత్తరువులుగా పలకరించుకుంటున్నాం... 

ఖాళీగా ఉన్న ప్రతి క్షణం చెలి ఆలోచనలు రావటం చాలా మందికి అతి సహజం.. . కానీ మనం మాత్రం ఎక్కడెక్కడి క్షణాలని ఖాళీ చేసుకుని మరీ  ఒకరినొకరం అనుభూతిస్తుంటాం...నన్ను తాకే ప్రతి వేకువనీ నీకే పంపుతాను... ఎప్పుడూ నీతోనే ఉండమని... నిన్నుతాకే ప్రతి చీకటినీ తాగేస్తుంటాను... 

ఓయ్... ఓయ్... చీకటిని తాగేస్తాను అన్నాను అని అంత ఫీల్ అవ్వాల్సిన అవసరం లేదమ్మా... నేను తాగేది తిమిరాన్నే... గరళాన్ని కాదుగా...! ఒక్క నిప్పురవ్వ వెలుగై రగిలి వచ్చినప్పుడు ఈ  చీకటి ఆవిరై పోతుందిలే... అయినా నువ్వుండగా ఈ చీకట్లు నన్నేం చేస్తాయిరా? నువ్వుచ్చిన  నా ధైర్యంలో అవి కరిగిపోతూ నా నవ్వులుగా చిగురించవూ...

ఎప్పుడూ నా నవ్వే చూడాలనుకునే నీకు... నిన్నెప్పుడూ చీకటి కమ్మ కూడదన్న స్వార్ధంలోనే నా నవ్వు విరబూస్తుందన్న నిజం తెలియదూ...

నేనిక్కడ భౌతికంగానే ఉన్నానురా... నువ్వు కోరుకున్న నా అసలైన సంపద నీతోనే ఉందిగా..! ఏమిటా అసలైన సంపద అంటావా..! నిజం చెప్పు నీకు  అర్ధం కాలేదూ...! ఏయ్ దొంగా... అంత అబద్ధం ఎందుకే...?  నాకున్న ఒకే ఒక ఆస్థి నా మనసు... అదెప్పుడూ  నీతోనే.... నీలోనే... కాదని అనగలవా? అనలేవు... నాకు తెలుసురా... 

అక్కడెక్కడో కళ్ళల్లో కలలు పోతపోసుకుని నువ్వు నన్ను స్వప్నిస్తుంటే... పగటికి రాత్రి ఊసులు అద్దెకిస్తూ... రాత్రినేమో నీ కలల వీధుల్లో నా తోడుగా ఉంచుకుంటూ నిద్రని ముడుపు కట్టేసా...! 

పాపం నిద్రాదేవత... ఎంత యత్నించినా రెప్పల అంచులనీ తాకలేని అశక్తతలో చిక్కి శల్యమై పోతుంది. 

నాకు తెలుసురా... ఇలా తెల్ల కాగితంపై రాసే  ప్రతి  అక్షరమై నేను పలకరించినా మదిని చేరని తృప్తి... ఒక్కసారి నిజంగా నీ ఎదురుగా నిలబడి నా కళ్ళతో నా మనసుని  నీలో చూసుకున్నప్పుడే నీకు కలుగుతుందని...

వెన్నెల కురిసే రేయిని చూసినప్పుడల్లా త్వరగా స్వంతం చేసుకోమంటూ నువ్వు  అధర భాండాగారంలో దాచిన ముద్దులే మురిపిస్తున్నాయ్... కాసేపు మత్తులో ఊగిపోవాలని ఉంది కొన్ని గుసగుసలని మూటగట్టి పంపవూ... కాసేపు మెరుపుల్లో మునిగిపోవాలని ఉంది కొన్ని నవ్వులని చేరవెయ్యవూ...

హమ్మయ్య... నవ్వేసావు కదూ.... నాకు వినపడిందిలే...

ఇంకెప్పుడూ అలగకురా... నీ అలక ఇక్కడ నాకు కంట్లో కలకలా గుచ్చుకుంటుంది...!

భౌతికంగా  ఎక్కడ ఉన్నా ప్రతి క్షణం నీ మనసులో ఆలోచననై పెనవేసుకుంటూనే ఉంటాను కదా... నాలో నువ్వు అంతే మరి...!

నీ

......

(ఖాళీ నువ్వే పూరించుకో...)

Read More

మాదే బాల్యం

పుస్తకాల చెట్టుకి అంటగట్టిన బాల్యం 

తరగతి గదుల్లో ర్యాంకుల వేటలో
పెట్టె పరుగులే రేపటి రాబడులుగా 
మురిసే తల్లి దండ్రుల ఆశలు తాకని
మా అనాధ బతుకులదే స్వచ్ఛ సౌందర్యం

స్వేచ్ఛగా ఎగిరే వయసులో
రంగులేసిన చలువ గదుల్లో
‘స్మార్ట్’ గా కదిలే వేళ్ళకే
తెలిసిన ఆటల ఆయాసం
మా ఒళ్ళంతా ఎగసి పడుతుంది

పెద్దరికపు రెక్కలు కట్టుకున్న పసితనానికి
బంధుత్వాల పలకరింపులకీ అమ్మానాన్నలే వారికి ‘రిమోట్’లవుతున్నప్పుడు
అనాధలుగా మట్టిని పూసుకున్న మేము
ప్రకృతితో బాంధవ్యాన్ని పెనవేసుకుంటున్నాం

గోరుముద్దలుగా అస్వాదించాల్సిన అన్నం
గొంతు గుటకల్లో కడుపులో రాలిపడుతూ
ఆకలిని దాటేసిన తిండీ వారికి ఆయాసమవుతుంటే
దొరికిన నాలుగు మెతుకుల్లో
మా ఆనందాన్ని నింపుకుంటున్నాం

వెలుగు రేకల్లో పూసిన
రేపటి పౌరుల యాంత్రికత్వాన్ని
చూసి భయపడుతున్న ప్రపంచానికి భరోసా ఇచ్చేస్తున్నాం
తన భవిత కొచ్చిన ప్రమాదమేం లేదని
తిమిరాలుగా రాలిపడిన జీవితాలమైతేనేం
వెన్నెల తునకల్లా రాలి పడే నవ్వుల్లతో
స్వచ్చత నిండిన ధైర్యమై మేమున్నామని

Read More

నా నీకే...

నా నీకే...

నిన్ను నేనెప్పుడైనా అక్షరాలతో చదివానా? ఒక్కో తలపునీ తీరిగ్గా తిరగేస్తూ మనసుతో చదవటమే కదా నాకు వచ్చిన చదువు.

నీ పలకరింపెప్పుడూ చిత్రమే నాకు... బహు చిత్రమైన మన పరిచయంలా. ఎలా తారస పడితేనేం... ఏకాత్మలా ఒక్కటే సడి వినవస్తుందేమిటా అంటూ మన రెండు గుండెల సవ్వడిని ఒక్క చోట ఒక్క సారిగా విందామనే అందమైన స్వార్ధంతోనే నిన్ను పిలిచాను.

వెన్నెల జతులలో రాలిపడే సుమరేకుల పరిమళ ధ్వనులని ఒడిసి పడుతున్న జత ఎదల థిల్లానా ఆలకించే క్రమంలో నా పిలుపు అప్రియమయ్యిందేమో కానీ నా ప్రతి పలుకుని నీ పాదధ్వనుల చెంత ఆవాహన చేసుకుంటూ తిరిగే నువ్వు నా హృది లయలలో చేసే నవ్వుల నర్తనం నా పెదవుల్లో పరావర్తనం చెందుతుంది.

అచ్చ తెలుగు అందాన్ని పరికిణీలలో పోతపోసుకొచ్చిన పసిడి కాంతలా నువ్వు నా చెంత నయగారాలు పోతుంటే ఆకుపచ్చని వనాల నుండి నడిచొచ్చిన సెలపాట నా చెవుల్లో మృదు మధురంగా సడి చేస్తున్నట్లుగా ఉంది. 'నీ' 'నా' క్షణాలు కౌగలించుకుంటూ మన క్షణాలుగా మారుతున్న ప్రవాహంలో మన మైమరపులు ఈదులాడుతూ 'నీ నేనునో' నా నువ్వువో మనమైనాక కూడా అయోమయంలోకి జారిపడ్డాం.

మనంగా కలిసినా జారి పడింది మాత్రం ఎవరికి వారుగా అని అర్ధం అయ్యేలోపే కాలం రాసిన స్క్రీన్ ప్లే లో పెద్దల పంతాలతో చెరో పందిరిలో నిస్తేజపు నవ్వుల్లో చిక్కుబడిపోయాం. ఆ నవ్వులు పక్కన పెడితే ఆ పందిరికి కట్టిన గుంజలకి మనకీ తేడా ఉందని ఇన్నినాళ్ళ యాంత్రిక జీవితం లో నేను ఏనాడూ అనుకోలేదు.

భౌతికంగా నువ్వెక్కడో నేనెక్కడో... మన తలరాతకి ఏ సంబంధం లేకుండానే వాళ్ళ రాతల్ని మన జీవితాల్లో రాసుకున్న కొన్ని జీవితాల బంధాల్లో చిక్కుబడిపోయిన బతుకుల్ని ఈడ్చుతూ అప్పుడప్పుడూ అలనాటి స్మృతుల వనంలో కలల విహారాలు చేస్తూ కంటికి కాస్త తడి రుచి తెలిసేలా చేసుకుంటున్నాం.

ఏకాంతం దొరికిన ప్రతి క్షణంలోనూ నా కాంతవై నువ్వు... నీ రవికాంతుడినై నేను... మనసుల వారధిగా నెరపుకుంటున్న ప్రణయ ప్రబంధాల ఊసులని ఎవరి స్క్రీన్ ప్లే ఆపగలదు.?

భౌతికంగా ఒక్క చోటున ఉంటే మన ప్రేమ తీరు ఎలా ఉండేదో ఊహించలేను కానీ ఇప్పుడు ప్రతి క్షణం నీ సన్నిధిలో వాలిపోతున్న మనసు చెప్పే ఊసులని రాసులుగా పోస్తే ఆ క్షణాల కూడిక మేరు పర్వతాన్ని మించిపోదూ.

మనసుల ఆలింగనపు అమలిన శృంగారం ఇచ్చే ఆనందం యాంత్రికంగా స్పర్శించుకునే శరీరాల వేడిలోనుండి ఏనాడైనా పుడుతుందా...

అందుకే దూరంగా ఉన్న రెండు భౌతికాలలో ఒక్కటిగా మారిన ఏకాత్మలో మన ఆనందాన్ని పోత పోసేద్దాం...

నీ లోని

నీ నేను....

Read More

వెన్నెల కుసుమం - 26 (ఎన్నడూ ముగియని ప్రణయ లేఖ)

ఎన్ని సుమదళాల సుకుమారపు పారవశ్యమో నీ పెదవుల ప్రాంగణంలో చేరి వశీకరణ యజ్ఞం చేస్తున్నట్లుగా  నీ అధర కోవెలలో కొలువు దీరి లాలిత్యాల వన్నెలద్దుతూ లావణ్యాన్ని పోత పోస్తూ  నన్ను వివశుణ్ణి  చేస్తున్నాయి. 

ఎర్రెర్రని నీ పెదవుల అద్భుత నిధులు నావని తలచుకుంటూ సుమ గంధ విరాజితమైన నిన్ను అఘ్రాణిస్తూ  తాంబూలం లేకనే ఎర్రగా పండినట్లున్న నీ పెదవుల మృదుత్వంలో దాగిన హేమంత మేఘాల స్పర్శ నను తాకే మధుర క్షణాల కోసం నేనూ ఓ చకోరంలా ఎదురు చూస్తున్నాను.  నీ అధర సుధల్లో ఒదిగిన అనురాగం నులి వెచ్చని అల్లరిగా మారి ఒక మైమరపుగా నను స్పృశిస్తుంటే ఎన్ని జన్మల తపస్సు ఆ క్షణంలోకి రాలిపడిందో కదా అని అనిపిస్తుంది.

నీ అధరాల మెరపులలో చందమామ తన వెన్నెలకి మెరుగులు దిద్దుకుని లోక సంచారానికి బయలుదేరుతున్నాడు. నీ పెదవుల కాంతితో ఆ సూర్య భగవానుడు తన కిరణాల వెలుగుని రెట్టింపు చేసుకుని రెట్టించిన ఉత్సాహంతో సప్త రథారూఢుడై  ఉషస్సులోకి పయనం కట్టాడు.
నీ పెదవులు తాకిన మల్లెలే కుంకుమ వర్ణ శోభితమై కొత్త అందాలతో అలరారుతూ దేవలోక పుష్పాల్లా అందరినీ భ్రమింప చేస్తున్నాయి. 

ఆకాశ మార్గాన షికార్లు చేసే దేవతా కన్యలూ, గంధర్వ బాలలూ, యక్షిణీ భామలు నీ అధర సౌందర్యం చూసి తాము కూడా అలాంటి పెదవులు కలిగి ఉంటే ఏంతో బాగుంటుందని భావిస్తున్నారట. వాళ్ళ బాధలో నుండి అసూయ జనించి నీ అధరాల సోయగాన్ని నాశనం చెయ్యమని ఓ గడసరి తేనెటీగని పంపినారు. 

కానీ తనకి నీ అధర సౌందర్యం బాగా నచ్చి అంతటి సౌందర్యాన్ని నాశనం చెయ్యలేక వెనుదిరిగి వెళ్ళిపోతూ నాతో ఏమని చెప్పిందో  తెలుసా...? 'ఈమె అద్భుతమైన అధర సుకుమారాన్ని నాశనం చెయ్యటానికి దేవతలు పంపగా వచ్చిన గడసరి తేనెటీగను నేను... కానీ ఈమె అమాయకత్వం... అపురూప సౌందర్యం చూసిన తరువాత అలాంటి పని చెయ్యలేక వెనుదిరిగి వెళ్ళిపోతున్నాను. కానీ ఆ దేవకన్యలు ఎంతకైనా తెగిస్తారు. నీ ప్రియురాలిని జాగ్రత్తగా కాపాడుకో' అని.

నిజం ప్రియా... నీ అపురూప సౌందర్యానికి ముగ్ధులవుతున్న వారు అంత మంది ఉన్నారో... దానికి రెండింతల మంది అసూయతో దహించుకుపోతూ  నీ అపురూపమైన నీ సౌందర్యాన్ని నాశనం చేయాలని కలలు కంటున్నారు. పాపం నేనంటూ  ఒకడిని ఉన్నాను అని నేను  నీతో ఉన్నంత వరకూ వారి కలలన్నీ  కల్లలేనని వారికి తెలియదు పాపం. 

ఇవన్నీ చూస్తుంటే ఎందుకైనా మంచిది దిష్టి తియ్యాలని అనిపిస్తుంది. మూడునాళ్ళ నా ఈ జీవితాన్ని బృందావనపు నవ్వులతో వికసింప చేస్తున్నావు. మోడువారి పోతుందనుకున్న నా బ్రతుకుని పునరుజ్జీవనం చేసి నీకై తపించేలా చేస్తున్నావు. నీకు నేను ఎంతగానో రుణపడ్డానో కదా ప్రియా... 

నీ పెదవులని తాకిన ఓ చిరుకుసుమం  'అమ్మో! నీ ప్రియురాలి అధరాలపై మధువు నా పుష్పజాతి మొత్తం కలిగి ఉన్న మాధుర్యం కంటే ఎక్కువ మాధుర్యంతో నిండి ఉంది. నీవెంత అదృష్టవంతుడివో కదా..." అని అంది.

తేనెలూరుతున్న నీ పెదవులు తమ సరస సరాగాలకి నన్ను ఆహ్వానిస్తున్నాయ్. నీ పెదవుల విరహ వేదనను నా అధరాలతో తీరుద్దామని ఉంది. మరి నా పెదవులకూ అదే విరహ వేదన కదా ప్రియా...

Read More