రేయ్…
నువ్వు కురిసే చిలిపితనంలో తడిసిపోతుంటాను చూడూ ఆ అల్లరి స్పర్శలో తెలుస్తుంది మనసు సేద తీరటం అంటే ఏమిటో. అసలెలా సాధ్యంరా ఇలా? సుదూర తీరాలలో ఎవరి దేహాలలో వాళ్ళం ఒదిగిపోయి... మనసులు మాత్రం ఒక్కటిగా మారిపోయి…! ఇలాంటి ఎన్ని మాయలో కదా మనదైన ప్రకృతిలో…
ఎందుకోరా... నీతో ఉన్నంతసేపూ… అది ఊహల్లో అయి ఉండవచ్చు వాస్తవంలో అయి ఉండవచ్చు నాకు ఈ లోకం మాయమై పోతుంది. ఏ మూలనుండో దాని సడి కాస్తంత వినపడినా కాస్త నిర్లక్ష్యంలోకి తోసేస్తాను. నువ్వు నాకు ఈ లోకం మీద ఎంత ఆశావాదాన్ని పుట్టించనీ నీ తరువాతే కదా అది మరి. మరి మన ఏకాంతంలో మనల్ని అలా వదిలెయ్యవద్దూ అది. తగుదునమ్మా అని రేయింబగళ్ళనీ ఆకలి దప్పికల్నీ ఎంతగా విసిరేస్తుందో చూడు మనమీద.
మాటలు పెదవి నుండి కాక మనసునుండి వచ్చినప్పుడే జీవితంలో కొన్ని అమూల్య కానుకలు దక్కుతాయని అర్ధం అయ్యింది రా. నేను కలగన్న చివరి స్వప్నం నువ్వు. ఇక నాలోకంలో కలలకి చోటులేదు ఇలలో నన్నందుకున్న ఈ స్వప్న సుందరి తోడుగా జీవితాన్ని వాస్తవంలో నుండి పయనిస్తా.
వత్సరాలుగా పొరలు పొరలుగా పేరుకు పోయిన శూన్యాన్ని ఒక్క రోజుతో అపరిచితం చేసేశావే… అప్పటి శూన్యానికీ ఇప్పటి సందడికీ మధ్య వచ్చిన మార్పల్లా నువ్వే...
నిన్న శూన్యం ఒలికిన చోటే నేడు సంపూర్ణంగా పెదవులు విచ్చుకున్న చప్పుడు గుండెను చేరుతుంటే జీవితపు నిడివి చాలా పెరిగిపోతున్న అనుభూతి సవ్వడి చేస్తుంది. సన్నటి నీ ముని వేళ్ళ స్పర్శ చాలు… మనసు పొరల్లో నిద్రాణమైన తడి మొత్తం అలలు అలలుగా సెలపాటలా దుమకటానికి.
నా బతుకు మొత్తం విస్తరించిన ఎక్కడెక్కడి వక్ర రేఖలన్నిటినీ ఓ అందమైన ముగ్గులా తీర్చి దిద్దిన చుక్కల శిల్పివి. నిన్నటి నా ఖాళీతనాలన్నిటినీ ఒక్కొక్కటిగా నువ్వు పూరిస్తూ వస్తుంటే దిగంతాల అంచులని తాకి వస్తున్నంత తృప్తిగా ఉందిరా.
అసలు నిన్నిలా తలచుకుంటుంటే నాలో కలిగే ఉద్వేగపు కొలతని కొలవటానికి ఎన్ని కొలమానాలు కావాలో లెక్క తెలియటం లేదురా. నా వరకు నాకు ప్రకృతికీ నీకూ పెద్ద తేడా కనిపించదురా. ఇద్దరూ కూడా ఉన్నదంతా ఇచ్చేద్దామనే చూస్తారు.
ఉన్నది ఒక్కటే జీవితం… ప్రతి మలుపులోనూ కొత్త పరిచయాలు. ఎన్ని పరిచయాలు ఉండీ ఏమి లాభమట. ప్రతి పరిచయం వెనుకా ఏవో ఆశలు… మరేవో కోరికలు.
ఒక్కోసారి నాకేమని అనిపిస్తుందో తెలుసారా?
అందరినీ ఆకట్టుకుంటూ బయటకి అతి మంచి వాళ్ళలా కనిపిస్తూ కొందరుంటారే… వాళ్లు అతి మంచితనం చిందించే క్షణాలలో వాళ్ళ అంతరంగ దర్శనం ముఖా ముఖిగా చూడాలనివుంది. అలా అనుకున్నప్పుడల్లా... తమ అంతరంగానికి అతకని తోలు కప్పుకున్న జంతువుల్లా వాళ్ళ ప్రవర్తన...
వాళ్ళ అంతరంగానికీ బహిరంగానికీ పొంతన కుదరని చేష్టలు చూసి చెప్పలేని నవ్వొకటి పెదాలని తడుముతుంది. అది ఎలాంటి నవ్వు అంటే ఏమని చెప్పగలను… కొందరంతే అనుకుంటూ జీవం ఒలకని నవ్వని.
అనకూడదు కానీ వాళ్లకి అలానే బతకటం వచ్చురా…
నువ్వు పరిచయం అవ్వకపోతే నేనూ వాళ్ళల్లో ఒక్కడిని. అంతేగా మరి… భౌతికంగా సంతోషం అనిపించే దేనిలోనూ నిజమైన సంతోషం ఒదగదని తెలియని పిచ్చితనంలోకి ఒలికి పోతుంటారు. సమూహంలో సమూహంతో పాటుగా సాగిపోతే చాలు కొంగ్రొత్త నాగరికాల్లోకి తాము కూడా చేరుకున్నమనే పిచ్చి భ్రమల్లో ఉంటారు.
కానీ ఎవరికి వారిని కదిలిస్తే తెలుస్తుంది… పక్క వాడిని బట్టే తామూ సాగిపోతూ ఉన్నారని. ఎవరు అవునన్నా కాదన్నా అందరూ సమూహంలోని ఒంటరులేరా…
ఆ ఒంటరితనంలోకి సమూహపు శక్తిని ఇవ్వగలిగే ఒకే ఒక్క తోడుగా నీలాంటి ఒక్కరు నడచినప్పుడు ప్రతి రోజూ కొత్త ప్రపంచమే కనపడుతుంది రా… ఇప్పుడు నాకు కనబడుతున్నట్టు....
నీ
సురేష్
0 comments:
Post a Comment