కాటుకని పెనవేసుకున్న కంటకపు రాత్రిలో
కంటి చివర వేలాడుతుందో సందిగ్ధం
ఏకాంతానికీ ఒంటరితనానికీ మధ్య
పొడిబారిన క్షణమై
పోకచెక్కలా వేళ్ళాడుతూ
అప్పుడే వస్తావు నువ్వు
కొన్ని మేఘాల్ని నాకోసమే వర్షించేలా తోలుకొస్తూ
ఇంకాసిని కాంతి చుక్కలని జల్లుకుంటూ
నీ ఏకాంతపు తోటలో
నన్నొక చల్లగాలిగా పండిస్తూ
నువ్వంటూ వచ్చేశాక
నిన్నటి సోమరి మబ్బులనిండా
ఎంతటి చురుకుదనం పెనవేసుకుని ఉందో తెలిసింది
నీ సామీప్యమే ఉత్ప్రేరకమైన అహంలో
లోలోని మేలిమితనమంతా
వెల్లువెత్తటం సహజాతిసహజలక్షణమని
కొత్తగా చెప్పాల్సిందేమీ లేదు
నిన్ను తెలుసుకున్న ప్రతి హృదయానికీ
చేరువగా కదలాడే నిత్య సత్యమది
0 comments:
Post a Comment