Saturday, 24 December 2016

దివ్యత్వం



అరుదుగా వస్తుంటుందో క్షణం
అడవి గాలి మీదుగానో
సముద్రపు తేమ మీదుగానో
ఇప్పుడెక్కడా పరిచయమవ్వని
ఇంకా చిత్రించబడని అలలపై తేలియాడుతూ
ఒక మహా నిశ్శబ్దాన్ని దాటుకుంటూ
చిన్న చిన్న గొంతుకల్ని పట్టి తెస్తూ

చెదిరిపోతున్న మట్టి తునకలపై మందుపూతలా
రంగునద్దుకున్న నీటి బిందువులకి వడకట్టు మంత్రంలా
గాలి రెక్కలలో ఒదిగిన కలుషితాన్నిఆవిరి చేసే తెమ్మెరలా
అవిశ్రాంతపు కాంతిస్రావాన్ని అడ్డుకుంటున్న శ్యామికలా
తన సవ్వడిని మెల్ల మెల్లగా స్థిమితపరుస్తూ
సీతాకోకచిలుక రెక్కల స్పర్శలోని స్వేచ్ఛని
మళ్ళీ నాకు పరిచయిస్తూ
మృదువుగా మనసుని తాకుతుందా క్షణం

నా కాలానికీ ఓ అందమైన విలువ కడుతూ
ఆ క్షణం చుట్టూతా
దివ్యత్వమై నా ‘తను’

0 comments:

Post a Comment