Thursday, 11 February 2016

రా... ఇలా !




నిద్దురలో
మోహపరుస్తున్న కలలని సముదాయిస్తూ
నువ్వొక గాయాన్ని కౌగలిస్తున్న చోట
నువ్వెవరినీ నిలదియ్యలేవు
నిజానికి నువ్వు మూసింది
రెప్పలని కాదు మరి

రాత్రిని ఆబగా ఈదేసిన చీకటి
నీ జీవన తీరంలో లంగరు వేసి
నీ పగళ్ళన్నిటినీ పరికించి చూస్తున్నప్పుడు
నన్ను వెలిగించుకుని చూడు
కిరణమాలి వెలుగు కుండ పొంగి పొర్లుతుంది నీపై

నువ్వెన్నడూ ఎదురు చూడని యుద్ధంలో
గాయాల జడివాన మొదలైతేనేం
రా... ఇలా !
దోసిలి నిండా నమ్మకం తెస్తున్నా
తోడుగా నేనూ వస్తున్నా
నిశ్శబ్దంగా
లోకాన్ని జయించేద్దాం రా మిత్రమా

0 comments:

Post a Comment