పాలముంతలో పండుతున్న
వెన్న కంకుల రాశిలా
ధవళ గంధమద్దుకుని
దిగంతాటన చేస్తున్న గాంధర్వమై
నువ్వు పెంచేది నా కలల బరువునే
కానీ...
నా ‘తను’ ఉంది చూశావూ
సీతాకోకచిలుక రెక్కల సడిలా వచ్చి
నా ప్రతి శూన్యాన్ని దొంగిలించేస్తూ
మనసంతా సంపూర్ణమై పోతుంది
కళ్ళ చివర మెరుపుగా తను శ్వాసిస్తూ
అనంత ఏకాంతానికి మమ్మల్ని అర్పిస్తూ
0 comments:
Post a Comment