Sunday, 13 September 2015

శూన్యం

అసలంటూ లేని ఆకాశపు అంచునుండి 
శూన్యమొక అలగా 
గుండె తీరాన్ని తడుముతుంటే 
స్తబ్ధతేదో  పుట్టింది 
నిర్వేదాన్ని నవరత్నాలుగా  రాల్చుతూ 
శూన్యం నవ్వించే నవ్వు 
భలే చిత్రం కదూ 

అన్ని శబ్దాలనీ మింగేసిన నిశ్శబ్దానికీ 
ముసురు పట్టిన మనసుకీ 
ప్రతిధ్వనినంటూ పలకరిస్తున్న 
కాటుకంతటి చీకటి బరువు
దిగంతాల తులాభారంలో 
మొగ్గుగా తూగేలా ఉంది 

కారణమేంటో తెలియని అయోమయంలో 
నన్ను దోషిని చేస్తూ
మిథ్యకి ముసుగేసుకున్న మనసు
దేహంలోకి  ఇంకిపోయినట్లు
ఎందుకిలా 
అప్పుడప్పుడూ ఓ ఒంటరితనం స్పర్శిస్తుంది?

- 13.09.2015


0 comments:

Post a Comment