శూన్యం

అసలంటూ లేని ఆకాశపు అంచునుండి 
శూన్యమొక అలగా 
గుండె తీరాన్ని తడుముతుంటే 
స్తబ్ధతేదో  పుట్టింది 
నిర్వేదాన్ని నవరత్నాలుగా  రాల్చుతూ 
శూన్యం నవ్వించే నవ్వు 
భలే చిత్రం కదూ 

అన్ని శబ్దాలనీ మింగేసిన నిశ్శబ్దానికీ 
ముసురు పట్టిన మనసుకీ 
ప్రతిధ్వనినంటూ పలకరిస్తున్న 
కాటుకంతటి చీకటి బరువు
దిగంతాల తులాభారంలో 
మొగ్గుగా తూగేలా ఉంది 

కారణమేంటో తెలియని అయోమయంలో 
నన్ను దోషిని చేస్తూ
మిథ్యకి ముసుగేసుకున్న మనసు
దేహంలోకి  ఇంకిపోయినట్లు
ఎందుకిలా 
అప్పుడప్పుడూ ఓ ఒంటరితనం స్పర్శిస్తుంది?

- 13.09.2015

Posted in: కవిత