Wednesday, 9 September 2009

జ్వలనం


ప్రియా.... నీవొక కాంతి కిరణానివి.
నేను ఒక చిన్న మంచు బిందువుని.
నీ వేడి తాకిడికి నేను కరిగి ఆవిరి అయిపోతున్నాను.
జారిపోతున్న నా ఆత్మ నీ చుట్టూ పరిభ్రమించాలనే ఆశతో ఉంది.
నీపై పగతో కాదు... నిన్ను మరువలేక...
నీ సాన్నిహిత్యం సదా కావాలని అనుకుంటుంది నా ఆత్మ.
నీ అమృత స్పర్శతో మరొక్క సారి పునీతమవ్వాలని అనిపిస్తుంది.
కాని నువ్వేమో నన్నే లేకుండా చేస్తున్నావు.
అయినా నీపై నాకు కోపం రావటం లేదు.
ప్రియమైన వాళ్ళు ఏం చేసినా అలానే ఉంటుందేమో.
నీవు స్పర్శిస్తేనే ఆవిరి అయిపోతున్న నేను నీవు జ్వలిస్తే ఏమయిపోతానో.
ఇప్పుడు పొందుతున్న అదృశ్యరూపం కూడా నాకు మిగలదేమో.
నీవు జ్వలిస్తూ నన్ను తాకితే ఆ స్పర్శ ఎలా ఉంటుందో చూడాలని ఉంది.
అందుకోసం మరొక్కసారి మంచుబిందువునై పుట్టాలని ఉంది.
కాని నీవు జ్వలించే సమయంలో నాకంటూ రూపు ఉండదు కదా....
నేను మరలా రూపం దాల్చాలంటే నీ స్పర్శ కూడా తగలని ప్రాతఃకాలంలో జన్మించాలి.
దానికోసం మరో పగలు, రాత్రి గడవాలి.

రోజుకొక్కసారే కదా నీవు నన్ను తాకే అదృష్టం నాకు కలుగుతుంది అని చాలా బాధగా ఉంది
ప్రియతమా...

4 comments:

పద్మార్పిత గారూ & రవితేజ గారూ మీ అభిప్రాయానికి నా కృతఙ్ఞతలు

Post a Comment