హేమంత స్పర్శ - 14

ఏయ్…

రాత్రిళ్ళలో కూర్చుని చీకటిని శోధిస్తుంటే ఎన్ని కొత్త సంగతులు తెలిసాయో తెలుసా? మనల్ని పగలగొట్టే పగళ్ళ గాయాలకి విశ్రాంతి మంత్రమేస్తూ రెప్పలు చేసే సవ్వడి మాత్రమే వినే నాకు రేయిని అలా అలా తోడుకుంటూ ఉంటే తెలిసింది మనకు వెలుగవ్వటానికి తనెంత చీకటిని పులుముకుంటుందో అని. 

నమ్మవా ఏం? గాఢాంధకారం చుట్టుముట్టినప్పుడు ఒక్క వెలుగు రవ్వకి ఎంత విలువ వస్తుందో తెలిసిందే కదా… మరి ఆ వెలుగుకి విలువ కట్టటంలో రేయిని మంచినది ఏముంది? శబ్దం నుండే విశ్వం పుట్టింది అంటారు. విశ్వమంతా నిండిన శబ్దాన్ని రేయికన్నా బాగా వినిపించగలిగేది ఎవరని? 

అదంతా కాదుగానీ వెచ్చగా మనల్ని మైకంలోకి మనకు అత్యంత ఇష్టమైన వెన్నెల వెన్నదనం రేయికి మాత్రమే హక్కుగా వచ్చిన సొత్తు కదూ… మరి ఆ వెన్నెల ప్రేమని వెచ్చగా మన మీద కప్పుతుంది ఎవరు…? రేయేగా…

నీతివలువలు కప్పుకున్న జీవాలన్నిటి నిజమైన వ్యక్తిత్వం రేయి చీకటి పొరల్లోనే కదా నెమ్మదిగా విచ్చుకునేది… అదంతా ధైర్యంగా బయట పెట్టినా నిలదీసే ధైర్యంలేనిది మనకే… మనలాంటి వాళ్ళకే… 

అంతెందుకోయ్... అసలు రోజుకి మొదలూ చివరా ఉన్నది ఎవరు? రేయే కదా… చీకటి నుండి పుట్టి చీకట్లోకి సాగించే జీవన యాత్రకి ప్రతీకే కదా ఇది. 

దగ్గరగా ఉన్న వెలుగు… తనకు మించిన ఏ ఒక్క వెలుగునీ మన దరికి చేరనీయదు. అది దాని సహజ లక్షణం. కానీ ఒక్క చీకటి… ఒక్క రేయిగా... ఎన్ని నక్షత్రాలతో వెలుగుల తోరణం కడుతుందో మనకు తెలియని సంగతేం కాదుగా… అందుకేనోయ్ చీకటిని ఖర్మం అనుకోక… మరిన్ని వెలుగులని వెలుగులోకి తీసుకొచ్చే కాంతి దారిగా అనుకుంటే మనసెప్పుడూ నిరాశ వైపు మళ్లదు. 

పగలు రాత్రి కాసేపు విశ్రమిస్తేనే కదా రేపు మరింత శక్తితో వెలుగిచ్చేది. సుఖమొక సుఖమని తెలిసేది కష్టమంటే ఏమిటో తెలిసినప్పుడే కదా. 

ఇప్పుడీ రేయి గురించి అంతా నాకెందుకు అనుకుంటున్నావ్ కదూ… నా పగటి శ్రమలోనే కాదు రేయి అత్మావలోకనంలోనూ నువ్వే సందడి చేస్తుంటే అర్ధం అయ్యింది నాలోని నీ నిండుతనమూ ఆ పైన తన గొప్పతనమూ… 

నా నువ్వూ నీ నేనూ ఒకరిలో ఒకరం... ఒకరితో ఒకరం... మాట్లాడుకుంటున్నప్పుడల్లా మన శబ్దాలని అద్దుకుంటూ చిగురించిన పెదవులపై ఎక్కడెక్కడి పలుకులన్నీ తుమ్మెదలుగా వచ్చేసి ప్రపంచంలో చక్కర్లు కొడదాం అనుకోవటంలోనే తెలియటం లేదూ మనమెప్పుడూ మధురమేనని మాటలోనైనా మనసులోనైనా … 

అసలు మన గొప్పకి మనం విలువ ఇచ్చుకోకపోతే మరెవరో ఏమిస్తారు… మన గొప్పకి మనం విలువ ఇచ్చుకోవటం అంటే అహం అనుకుంటారేమో అనిపిస్తుంది కదూ… అహం కాదురా అది ఒక మంచి లక్షణాన్ని మననుండి కోల్పోకుండా చూసుకోవటం. కాదంటావా? అనలేవు కదూ… 

రోజూ ఎన్ని ముఖాలు చూస్తూ ఉంటావ్... 

కన్న వారినీ... ఉన్న ఊరినీ… ప్రపంచాన్నీ తిట్టుకుంటూ దిగుళ్ళని వేలాడ దీసుకుని… ఒకే మూసగా దుఃఖం ఒలికించే వాళ్ళని? బయట పడుతూ కొందరు… బయట పడక కొందరు… కానీ ఎక్కువ శాతం అలాంటి వారేగా. అలా బతకటం చాలా తేలికరా! కానీ ఆ బతుకు మనకి అవసరమా? 

మనకి వెలుగెంతో చీకటీ అంతే. సుఖమెంతో గాయమూ అంతే… ప్రకృతిలోని ఏ అస్తిత్వమూ తక్కువ కాదు. 

ఎవరికి వారే దుఃఖమైన జీవితాల్లో మనమూ నడవటం ఎప్పటికీ చెయ్యవద్దురా మనం. 

నీ 

నేను 

Posted in: హేమంత స్పర్శ