అన్వేషణ

నీడలుగా జారడానికి ఊపిరి బిగబట్టుకున్న 
రోజుల్లోకి నడుస్తున్నప్పుడు 
గత స్మృతుల గాలి ఒక భీబత్సమై నన్ను చుట్టేస్తుంటే 
కాందీశీకుడినై మనసు లోతుల్లో ఖాళీ అరలను వెదుక్కుంటున్నా 
శాశ్వతంగా నన్ను నాలో ఏమార్చడానికి

ఎవరెవరి ఆనంద గానాలలోనో నేనెందుకు ఒదగాలి 
అనుకుంటూ నేను కట్టుకున్న బాణీ
బహు చిత్రం చేసింది 
ఎక్కడెక్కడి దుఃఖాన్ని నా పాటలోకి తెచ్చేసుకుని 

నిశ్శబ్దం పారుతున్న సమయాలన్నీ 
తుఫానుగా మారి మదిని అల్లకల్లోలం చేస్తుంటే 
ఎప్పటెప్పటి ఊసులూ ఊపిర్లు పోసుకుంటూ 
గాయపడిన గవ్వలుగా 
అంతరంగ తీరాన్ని ఆక్రమించేస్తున్నాయ్ 

విశాలమైన చీకటి మైదానాల్లో 
కురిసే విషాదం మొత్తం 
నా తిమిర వనాలని ఆర్తిగా హత్తుకుంటుంటే 
నా నిజమైన నేస్తం ఎవరో తెలిసింది 

ఒక శిల పుడుతున్నట్లు ఉంది 
గుండె గదులలో పేరుకున్న 
తడి మొత్తాన్ని స్ఫటికీకరించుకుంటూ 
నన్ను కొత్తగా కొనసాగించుకుంటూ ఉంటే…

నన్ను నేను తవ్వుకుంటూ వెళుతుంటే 
ఈ చిరపరిచిత దేహంలో 
ఒక అపరిచిత ప్రపంచం
అనంతమైన అనిశ్చితిలో స్థంబించి కనిపిస్తూ 
అన్వేషణ ముగిసే సరికి మిగిలేదేమిటో 
నా కథ చేరే లోకమేమిటో

Posted in: కవిత