తడి నీడలు

వనాలు దాచుకునే పువ్వులని 
నువ్వు దోచుకున్నప్పుడల్లా  
నీ కుంతలాలే సంకెళ్ళై 
నన్ను నీకు కట్టేస్తున్న శిక్షకై 
యుగాల తపమొనరించవచ్చు 
ఎన్ని జన్మల ప్రయాణమైనా చెయ్యవచ్చు 

మట్టి పుప్పొడిగా నువ్వొక్కసారి సోకగానే 
ఎడదలో మేట వేసిన ఎడారిధూపమంతా 
రెక్కలు తొడుక్కుని ఆవిరయ్యింది 
గుండె పచ్చిక మీద నీ పాదస్పర్శ తాకగానే 
నిద్రకమ్మేసిన నా చిరునామా ఒక్కటి 
మెలకువ తెచ్చుకుంది 

అన్ని శబ్దాలనీ మింగేసిన నిశ్శబ్దమొకటి 
బద్ధకమెక్కిన అలలా నన్ను మింగుతున్న చోట 
నువ్వొక  ప్రాణాధారగా నృత్యం చేస్తుంటే 
నాలో నిద్ర మేల్కొన్న నీ గాలి 
నిశ్వాసగా ఒక శూన్యాన్ని వదిలించింది 
నన్నొక దీర్ఘప్రయాణంగా మారుస్తూ

నీటి కుచ్చెళ్లలో మొదలైన పాటలో 
సాగిపోవటానికి నువ్వొచ్చి
నీరెండరాగంగా నన్నూ తోడ్కొనివెళుతుంటే 
ఇక 
నా తడి నీడలన్నిటికీ 
నిండు విరామమే… నిత్య శిశిరమే

Posted in: కవిత