Saturday, 1 August 2015

ప్రవాహం

ఆమె నుదుటి కుంకుమ ఎక్కడో రాలిపడుతుంటే
వెన్నెల ఎర్రగా కురిసే రాత్రి 
ప్రకృతి కళ్ళలో తడిగా కదలాడుతుంది 

తన గుండెల్లో మరుగుతున్న 
కన్నీటి లావాల  సెగ చుట్టేస్తుంటే
ఆకాశం  కరిగే వేళ ఒకటి వస్తుంది 

గాలి కొండలు మొరాయిస్తూ
ఊపిరిని నిలువరించే సమయమొచ్చేలా ఉంది
రంగులెన్నిటినో తనలోకి జొప్పిస్తుంటే 

మనసు మైదానాలన్నీ మిథ్య అయిన తావులో  
తన కలలన్నిటికీ భాష్యం రాస్తే
మనిషంటే కొత్త నిర్వచనం పుడుతుందేమో

ఒక పసి పాదమై మొదలెట్టిన నడక
తడబాటు సరి అవ్వని జీవితంలో 
అడుగడుగునా ఓ యుద్ధగాయమే 

యుగయుగాల జీవనమంతా 
ఒక్క క్షణంలో శూన్యంలోకి ఆవిరౌతూ 
మొదలయ్యేలా ఉంది ఓ అనంత నిశ్శబ్దం



0 comments:

Post a Comment