Monday, 28 December 2015

ఒక సంభాషణ



‘ఏయ్… ఏమిటలా చూస్తున్నావ్?’

‘నీ పుట్టుకని'

‘ఏముందట అందులో'

‘స్వచ్ఛత’ 

‘ఆహా… నిజమా?’

‘విత్తుని దాటి.. పుడమిని తొలచి.. నువ్వు బయటకు వస్తున్న వైనం.. ఎప్పుడూ అద్భుతమే’

‘అద్భుతాలన్నీ స్వచ్ఛమేనా?’ 

‘ఏమో… అది నాకు తెలియదు కానీ కొన్ని అనుభూతులు ఎప్పుడూ స్వచ్ఛమైన  అద్భుతాలే అనిపిస్తాయ్'

‘ఏమిటా అనుభూతులు?’

‘మొదటి సారిగా ఆకుపచ్చని స్పర్శని అద్దుకుని.. నువ్వు విడిచిన తొలి ప్రాణవాయువు శ్వాసని ఒడిసిపట్టి నా ఊపిరిగా తాగే ఆనందం.. ఓ   చిక్కని అనుభూతి'

‘ఆహా.. ఇంకా?’ 

‘నువ్వు ఇంకాస్త పెరిగాక.. నీ  చిట్టిమొగ్గ ఒకటి ఒక్కొక్కరేకునూ అలా అలా విప్పుకుంటూ కుసుమిస్తున్న పరవశంలో నేను చిక్కుకున్న అనుభూతికి సాటి మరేం లేదు' 

‘హేయ్.. ఎంత చక్కని అనుభూతులో.. ఇంతకూ అక్కడేదో కనిపిస్తుంది కదా అదేమిటి?’ 

‘మొన్నప్పుడో నరికేసిన చెట్టు మోడు' 

‘ఎవరు నరికేశారు' 

‘నేనే' 

‘ఎందుకట?’

‘ఇంటికి అడ్డుగా ఉందని.. ఇంత చక్కగా కట్టుకున్న ఇంటి అందాన్ని అది కప్పేస్తుందని.. అందమైన  పొదరిల్లు కట్టుకున్న అనుభూతిని దూరం చేస్తుందని ’ 

‘ఒక జననం.. మరో మరణం.. రెండిట్లోనూ అనుభూతి చూడగల ఓ మనిషీ నీకు వీడ్కోలిక’

‘వీడ్కోలా… అదేం?’

‘వీడ్కోలు మాత్రమే కాదు మిత్రమా.. మృత్యురహస్యంలోకి స్వాగతం కూడా..'

‘ఏమంటున్నావ్  నువ్వు?’

‘అర్ధం కాలేదా సోగ్గాడా? 

జననం మరణం నీ కనుసన్నల్లో జరగాలనుకుంటూ ప్రకృతిని నువ్వు శాసిద్దామనుకుంటున్నావ్ కదా.. నీ మీద నిరసన నాతోనే మొదలెడదామనీ.. ప్రాణవాయువు ఊపిరాపి.. మా మృత్యు ప్రయాణంలో నిన్నూ సహవాసిని చేసుకుందామని’

'.....'

0 comments:

Post a Comment