సాగరాన్ని చూస్తూ ఉన్నాను...
చూస్తూనే ఉన్నాను.. చూస్తూనే ఉంటాను
బాలభానుడికి స్నానం చేయిస్తూ
బంగరువర్ణాన్ని లిఖించుకుంటూ
బడబాగ్నులని గర్భంలో అదిమేసి
మలినాలన్నిటినీ బయటకి వెలివేస్తూ
నిరంతరం తరం తరం
అలలు అలలుగా తీరానికి
తను అద్దుతున్న తడిదనాన్ని
పొదవి పట్టుకుంటూ
హద్దుగా పరచిన తన నురగల హారాన్ని దాటి
గుజ్జనగూళ్ళు కట్టుకుని నిండారా తడసిపోవానిపిస్తుంది
కళ్ళకద్దుకున్న కలలన్నిటినీ
కార్చేసుకోవటానికి
మనసు పెడుతున్న వెఱ్ఱి ఘోషని
నిశ్శబ్దించుకోవడానికి
మట్టి కబుర్లు మోసుకొచ్చిన ప్రవాహాలన్నీ
పరవశంగా ప్రణమిల్లుతున్న చప్పుడు వింటూ
అలల జడిలో
నా అలజడులని పోల్చుకుంటున్నాను
విశ్రాంతి నిర్వచనాలని
నిషిద్ధం చేసిన చోట
యుగాల సడులన్నీ కెరటాలుగా ప్రణవిస్తుంటే
ప్రాణంగా అక్కడే లీనమవ్వాలనిపిస్తుంది
ప్రేమగా తను విసిరే వలలో
శాశ్వతంగా చిక్కుకుపోవాలని ఉంది
ఆటుపోట్ల నిర్వచనాన్ని
స్వీయ కష్టాల గుంభనాన్ని
పడిలేచే స్థైర్యాన్ని
నిబద్ధతా హోరుని
నిలకడైన స్వేఛ్చనీ
ఎన్నిటినో..
సముద్రం నాకెన్నో ఇచ్చింది
నా జీవితానికి
తానెప్పుడూ ఓ తడి దస్తూరి
నన్నెప్పుడూ పొడిబారనీకుండా 
0 comments:
Post a Comment