అన్ని వేళలకూ

ఆరు ఋతువుల సూత్రాన్ని వసంతంతో చెదరగొట్టి

ప్రకృతి ధర్మాలతో పరాచకాలాడిన

అనుభూతుల నజరానా ఒకటి 

స్మృతుల మంజూషంలో అగ్రాసనమేసుకుంది 

నిన్నటి శూన్య ప్రదర్శనల వేదికలన్నీ రూపుమార్చేసుకుని 

తానో విపంచిగా విశ్వగీతాన్ని నాలో శృతి చేసే దివ్యధామాలైన ఏకాంతాన 

నా మాటలన్నిటికీ మనసే మౌన మైదానమయ్యింది 

తన సమయాలన్నిటినీ నాలో వల్లె వేసుకుంటూ

నెత్తావినద్దుకుందో  ప్రయాణం

తన అడుగుల స్పర్శలోకి రాలి పడగానే

ఇంకాస్త వెనక్కి వెళ్లి చూస్తే  

‘ఒక వ్యసనం ఎలా మొదలవుతుంది?’ 

ఎప్పటి నా ప్రశ్నకో.. ఇప్పుడు సమాధానం నాలోనే

ఒక నవ్వుగానో.. 

ఒక చూపుగానో.. 

ఒక మాటగానో.. 

ఒక పరిచయం ప్రవహించీ ప్రవహించీ 

ఒక జీవితంగా  మారేంత వ్యసనమౌతుందని  

అనంత పథికుడినై 

నా కాలమంతా తనను స్వీకరిస్తూ నడుస్తున్నా   

ఎప్పటికప్పుడు గుమ్మపాల తావిలా  కదలాడుతూ

తనే వ్యసనమయ్యింది 

అవుతూనే ఉంది 

నా అన్ని వేళలకూ 

Posted in: కవిత