Monday, 12 September 2016

తూనీగ



మల్లెలాంటి వెన్నెలని చిలుకుతూ
ఒక వసంతాన్ని
వంటి మీదకు ఆవాహన చేసుకుంటూ
నెమ్మదిగా... నెమ్మదిగా...
అతి నెమ్మదిగా
ఒక తేలికపాటి సమీరాన్ని
నాలోకి ప్రవహింపజేస్తూ
ఇదిగో
ఇక్కడో లేత నవ్వు చప్పుడు
మృదువుగా మొదలయ్యింది

మరి మనసేమో
ఇప్పుడు ఒక తూనీగయ్యింది
జీవితమంతా మందహాసపు
మధువుతో పొంగి పొర్లుతున్న
దృశ్యాన్ని రెక్కల్లో చిత్రించుకుంటూ


0 comments:

Post a Comment