Tuesday, 27 September 2016

మనఃకంపం



కొన్ని కొన్ని మనఃకంపాల వేళలని
ఒకరిలోకి ఒకరం ఒంపుకున్నప్పుడు కదా తెలిసింది
నిన్న పెదవుల చివర నుండి రాలిన నవ్వులన్నీ
గుండె గూటిలో ఒదిగిన తేమ నెగడులని
మనమేమో
తెర తియ్యాల్సిన అవసరం లేని రంగస్థలాలమని

అయినా తప్పెవరిదీ కాదులే
పుట్టిన చోటే నాటకరంగమై కొనసాగుతున్న వేళ
మన నటనలు సచేతనమై
ఒక్క శూన్యం ఆదరంగా అరుదెంచేస్తుంటే
శరణార్థులమై ఎదురేగిన అస్తిత్వాలమయ్యాక

అంతా తానయ్యాక అనంతమయ్యే అచేతనానికి
తానే చేతనమయ్యే వింత నిశ్శబ్దాన్ని ఆఘ్రాణిస్తూ
పులి మేకా జూదాన్ని ఆడుకుంటున్నట్లుగా
మనసుకింకా అతుకుపడని శూన్యం
ఇంకా నిర్వేదాన్ని పూర్తిగా ఒలకలేదు
నీలాల అలజడిని చిద్విలాసంగా చూస్తూ

నిండు ఖాళీల శిఖరాల పాదముద్రల్లో
కొండలని కూర్చోబెట్టుకున్న సాయంత్రపు
పైరగాలిని పీల్చుకున్న ఆకాశం కరిగిపోయి
నక్షత్రాలు నిలిచిపోయిన ఆ కాసేపూ
నిద్ర అలికిడి దూరమై
కళ్ళల్లో ఎదిగిపోతున్న రాత్రికి
నేనొక కరిగిపోని మోహం
నువ్వొక ఎదురుచూడని దాహం

0 comments:

Post a Comment