కొన్ని కొన్ని మనఃకంపాల వేళలని
ఒకరిలోకి ఒకరం ఒంపుకున్నప్పుడు కదా తెలిసింది
నిన్న పెదవుల చివర నుండి రాలిన నవ్వులన్నీ
గుండె గూటిలో ఒదిగిన తేమ నెగడులని
మనమేమో
తెర తియ్యాల్సిన అవసరం లేని రంగస్థలాలమని
అయినా తప్పెవరిదీ కాదులే
పుట్టిన చోటే నాటకరంగమై కొనసాగుతున్న వేళ
మన నటనలు సచేతనమై
ఒక్క శూన్యం ఆదరంగా అరుదెంచేస్తుంటే
శరణార్థులమై ఎదురేగిన అస్తిత్వాలమయ్యాక
అంతా తానయ్యాక అనంతమయ్యే అచేతనానికి
తానే చేతనమయ్యే వింత నిశ్శబ్దాన్ని ఆఘ్రాణిస్తూ
పులి మేకా జూదాన్ని ఆడుకుంటున్నట్లుగా
మనసుకింకా అతుకుపడని శూన్యం
ఇంకా నిర్వేదాన్ని పూర్తిగా ఒలకలేదు
నీలాల అలజడిని చిద్విలాసంగా చూస్తూ
నిండు ఖాళీల శిఖరాల పాదముద్రల్లో
కొండలని కూర్చోబెట్టుకున్న సాయంత్రపు
పైరగాలిని పీల్చుకున్న ఆకాశం కరిగిపోయి
నక్షత్రాలు నిలిచిపోయిన ఆ కాసేపూ
నిద్ర అలికిడి దూరమై
కళ్ళల్లో ఎదిగిపోతున్న రాత్రికి
నేనొక కరిగిపోని మోహం
నువ్వొక ఎదురుచూడని దాహం
0 comments:
Post a Comment