పిల్లంగోవి

కొన్ని గాలులూ కొన్ని వానలూ నిండిపోయిన గుండె చెలమల్లో కాసిని క్షణాలని వెలిగించుకుందామనుకున్నప్పుడల్లా అరచేతుల్ని సిద్ధం చేసేస్తావు ఏవో గుసగుసలు ముందస్తు సూచనలని పంపినట్లుగా అఖండ జలరాశి చుట్టూ తీరమే నగిషీ అవ్వనీ సరైన త్రోవకి మాత్రం దీపమందిరమే దిక్సూచి మరి… ఎదురుగా ఎంత బ్రతుకుంటేనేం నువ్వొక పిల్లంగోవిగా మారకపోతే నా జీవ శ్వాస వేణుగానమవ్వదుగా ఇంకేమీ అక్కరలేదు ప్రతి ఏకాంతంలో నువ్వుండటం తప్ప మనపై సన్నగా కరుగుతున్న మంచు ఒక నులి వెచ్చని విద్యుత్తుని వెన్నలా మనసులపై రాస్తుంటే దూరాల ధ్వని మొత్తం నిశ్శబ్దమైపోతుంది లోలోన ఒక బృందగానాన్ని ఆడంబరం చేస్తూ

Posted in: కవిత