గుండె తప్పిపోయినట్లుంది బతుకునుండి
ఒక సవ్వడి లయ తప్పింది
విప్పబడాల్సిన రెప్పలు
కన్నీళ్ళని కప్పేస్తూ అచేతనమైనప్పుడు
కలల్ని కప్పుకుంటూ నిద్రలేచిన జీవితం
ఆబగా వెలిగించుకుంటుందొక అంధకారాన్ని
చీకటంతే
చటుక్కున అంటుకుంటుంది
భ్రమల చమురుకు కొరత లేనంత వరకూ
తిమిరపు తీరంపై
పాద ముద్రలు కొనసాగుతూనే ఉంటాయ్
మెరుపు శాశ్వతమవ్వాల్సిన తావులో
మిణుగురులని చూసి మురిసిపోయే
యదార్థాల విస్మృతిలో
స్మృతికొచ్చే ప్రతీదీ కంటకమై
మనసుని మూర్ఖంగా గుచ్చేస్తుంటాయ్
విరిగిపడుతున్న కలల భారంతో
మనకి మనం బరువైన చోట
కళ్ళకి ఒక గుప్పెడు నిద్రని
బహుమతినివ్వటానికి
మనల్ని మనం
చదును చేసుకోవటం మొదలు పెట్టాల్సిందే
0 comments:
Post a Comment